X
تبلیغات
اشعارکتاب نیستان
اشعار پوهندوی استاد احمدشاه ( رفیقی ) ریئس واستاد پوهنتون ولایت غزنی
 طرح ودیزاین توسط محمدحنیف ( رفیقی ) (2)

ازفــــدا محمـــد فـــدایـــی 

 تـقــریـظ

 

        در شهـر سخــن آمـدی اسـتــاد رفـیـقــی                                       

                                        گیتی رقمـت شـاعــری کــم زاد رفـیقـــی

       آثــار شــمـا مـخـــزن عــلـــم وادب آمــد                                       

                                        تـعـمیـر ادب کـــرده یــی آبــاد رفــیـقــی

       مرغان چمن رانگر ی بر سر هـر شـاخ

                                        خـوانـنـد کــلام تــو چــو اوراد رفــیقــی

       تــا صـبحـگــهءروز قـیامـت سـخـن تــو

                                       بـاشــدهـمـه ورد لــب احــفــاد رفــیـقــی

       از زلف کـلامت هـمه نـگـهــــت بـتــراود

                                       صید است سـخـنگویــی وصـیاد رفیقـــی

       در خطـه غـزنــیـن ازیـن نـغـــز کـلامــت

                                       امـروز تــویــی نــاقــد ونـقــاد رفــیــقـی

       از طبع گهر بـارخـود ای صـائــب ثـانـی

                                        بــارع شـــدی در زمــره افــراد رفـیـقـی

       باشم به شب وروز " فدایی " بـدعایـش

                                        تــا بــاد جهـان بــــاد جـهـان بـاد رفیـقی

 

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387  |
 اشعار پوهندوی استادرفیقی ازکتاب نیستان (1)

 

تـقــریـظ ازانجنیر ص شفیق رفیقی

           

گــنجــیـنهٴ معــنـی دُر اشـعــــار رفـیـقیســـت

هنگامه فگن نـظـم گــهــر بــار رفـیقـیــســت

زنـــــــگـارغــم از دل بــزدایـــد ســخــن وی

زیـنـــرو، هـمـه عــالـم پــی دیـدار رفیقیسـت

تـشبیه ومجـازو،هـمــگــی صــنعــت رنگـیـن

بــاوجـــه حــَسَــن در هــمـه آثـار رفـیقـیست

صاحــب نـطـران قـربـت اورا چــه بجـویـنـد؟

شمسیست وجـودش هـمـه اقــمــاررفـیقیـست

"بیدار" و"سنایی" و" پـیـام حـق" و"آواز"

رنگـیـن هــمه از نـظـــم شکــر بـاررفیقیست

کــاخ(ادب و عـلـم) وجــهـا ن، هـنــرستــا ن

روشــن شـــدهٴ پــرتـــو اشــعـاررفـیقـیســت

بـرزانـوی فکــرت هـمه بنـهــاده سر خویش

باریـکی معنی چـو بـه گـفـتــار رفـیقـیــسـت

بر طـبع روانش که چورودیست خــروشــان

گـویـم چــه ندانــم کــه سـزاوار رفـیقـیسـت؟

"صاحب شـه رفیقـی" که بـود بلـبل غـزنیـن

عشــرت بـدلـش از گـل رخـسـار رفـیـقـیست

 


تـقــریـظ

       گــنجــیـنهٴ معــنـی دُر اشـعــــار رفـیـقیســـت

                                           هنگامه فگن نـظـم گــهــر بــار رفـیقـیــســت

       زنـــــــگـارغــم از دل بــزدایـــد ســخــن وی

                                           زیـنـــرو، هـمـه عــالـم پــی دیـدار رفیقیسـت

       تـشبیه ومجـازو،هـمــگــی صــنعــت رنگـیـن

                                            بــاوجـــه حــَسَــن در هــمـه آثـار رفـیقـیست

       صاحــب نـطـران قـربـت اورا چــه بجـویـنـد؟

                                             شمسیست وجـودش هـمـه اقمــاررفـیقیـست

       "بیدار" و"سنایی" و" پـیام حـق" و"آواز"

                                              رنگـیـن هــمه از نـظـــم شکــر بـاررفیقیست

       کــاخ(ادب و عـلـم) وجــهـا ن، هـنــرستــا ن

                                              روشــن شـــدهٴ پــرتـــو اشــعـاررفـیقـیســت

       بـرزانـوی فکــرت هـمه بنـهــاده سر خویش

                                               باریـکی معنی چـو بـه گـفـتــار رفـیقـیــسـت

       بر طـبع روانش که چورودیست خــروشــان

                                               گـویـم چــه ندانــم کــه سـزاوار رفـیقـیسـت؟

       "صاحب شـه رفیقـی" که بـود بلـبل غـزنیـن

                                               عشــرت بـدلـش از گـل رخـسـار رفـیـقـیست

 

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387  |
 اشعار پوهندوی استادرفیقی ازکتاب نیستان

از پوهاند بسم الله نزهت غزنوی

تـقــریـظ منظوم

 

در ملک سخن صاحب اورنــگ رفــیـقـی

همچون شهٴ با دانش وفرهـنگ رفــیقـی

نــام وشـرف ونـنـگ رفــیـقـی بـتـو نـازد

نازد بـتـونــام  وشـــرف ونـنـگ رفـیـقـی

بر صفحهٴ رنگـین اد ب مـانـیی کـلـکـــت

ایـجــاد کــنـد دفـــتـــرارژنـــگ رفــیـقـــی

بــادر نـتـوان شعــر تــرا کــــرد بـــرابـــر

هـمسـنگ نـبـاشـد سخـن وسنگ رفـیقــی

در پـــرده دلـهــا چـکـنـد گـرنـزنـد چــنگ

خـوانند چــو اورا بـه دف وچنگ رفـیقـی

هر جا که شـود با سخنت نغـمه هـماهنگ

شیرین غزل تـوسـت سـر آهـنگ رفـیـقی

ایـن گلـشـن اشعـار تـــرا هــرکـه بخـوانـد

حــقــا کــه زدایــد زدلــش زنــگ رفـیقی

گــفتـم کـه کــمــالات کلام تــودهــم شـرح

لیکـن چـکنـم قـافــیـه شـد تـنـگ رفـیـقـی

"نزهت"که به این قافیه وصفت نتوانست

شـایـد نکـنی چهــره پـرآ ژنــگ رفــیــقی 

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387  |
 باعرض معذرت ویپ سایت درحالتی بازسازی میباشد

ازفـــدا محمــد فــدایــی

 

تـقــریـظ

 

سخــن فـخــــر دارد بـنــام رفــیـقــی

چــه عــالـیست یا رب مقــام رفیقـی

تـخـــیــل زاوج کـلامـــش مــقــصــر

طــربـخـیـز بــاشـــد کـلام رفــیــقـــی

همـای سخـن در بــیـابــان فــکـــرت

بــود صـــیـــد آری بـــدام رفـیـقــــی

بـبیـن نــوروحـدت به مهر خـیـالــش

بــود خــدمــت دیــن مـرام رفـیقــــی

بکـردم نگــه چـون بـه آثــار نغـزش

نــدیــدم یــکــی بــیـت خـام رفـیـقــی

کجا بـررســـد نــردبـان پـایـه آنـجـــا

که از عـرش بـالاسـت بـام رفـیقـــی

نـبـینـی بـه اندیشه اش زنگ ظلمـت

فــــلــک سـجـده آرد بـگـام رفـیـقــی

نمازش بـودپـنج وقـت در جــماعــت

بــه شــبهــا قــعـود وقـیام رفــیــقــی

جـبـیـنش بـود مظـهر عشـق وا لفـت

چـگویــم زفــیـض وکــرام رفـیـقـــی

برادر چو خواهی که شاعر شوی تو

بکــن نــوش صهبــا زجــام رفــیـقی

بــآخــر کــنــم ا لــتجـــا از خــداونــد

درازی عـــمــــــر ودوام رفـــیــقــــی

یــقــیــناً بــود بــرتـو لازم " فـدایی"

مـخــلــد کــنــــی احــتــرام رفـیــقــی

          

 

                                 غزنی 24جدی1356

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387  |
 اشعار پوهندوی استادرفیقی ازکتاب نیستان

 نگاهي گذرا وشتابنده براحوال وزندگينامه استاد رفــــــيــقــــي

 

    پـوهنــدوی احمد شاه رفيقي فرزند محمد رفيق فرزند محمد كريم  فرزند نياز الله يكي از سخنسرايان شهير معاصر افغانستان است.

موصوف در سال 1331ھ.ش در قريه هوني سيدان لوگر چشم به جهان گشود. زمانيكه چهار سال داشت با خانواده خود به شهر غزني رفته در آنجا اقامت گزيد.

 پدرش محمد رفيق خان كريمي مامور مخابرات غزني بود و تا سال 1358 به همين وظيفه ادامه داد تا آنكه تقاعد نمود.

پدر احمدشاه مرد خوش قيافه، خوش خلق، سخاوتمند كريم الطبع،مزاحي ، ظريف، ديندار و با تقوي بود.

زمانيكه پسرش كودكي بيش نبود او را به مسجد فرستاد و بعد از چند سال مبادي علوم اسلامي ضروري از قبيل فقه، عقايد ، تفسير و صرف عربي را آموخت.

احمد شاه در سن 7 سالگي ( سال 1339 هـ، ش ) در ليسه سنايي غزني شامل شد و در سال 1351 هـ ش از آن ليسه به درجه اعلي فارغ گرديد.

مقالات و مضامين، راپورتاژ ها، معماي جدولي و ديگر نوشته هاي احمد شاه " كه در دوران مكتب رفيقيار تخلص ميكرد." در روز نامه سنايي به نشر ميرسيد.

احمد شاه رفيقيارازسال1350-1352متصدي صفحات اختصاصي زن روز، هفت شهر هنر، از چهار گوشه جهان بود و با صفحات ديگر اختصاصي روز نامه سنايي غزني نيز همكاري ميكرد.

احمد شاه رفيقيار آنوقت در محافل رسمي كه درليسه سنايي و مقام ولايت داير ميشد به قرائت مقاله ها مي پرداخت و اكثراً انانسر و گوينده محفل ميبود.

زمانيكه درسال 1351 ماه قوس از ليسه سنايي فارغ شد باثر تقاضاي والي غزني كه احمد شاه رفيقيار را ميشناخت و مقاله هايش را در روزنامه ها خوانده بود در مديريت اداري ولايت غزني بحيث مامور اداري مقرر گرديد و از قلم اين نويسنده جوان بهره مند ميشد.

زمانيكه  نتايج كانكور معلوم شد احمد شاه رفيقيار آنوقت كه ذوق نويسندگي داشت باثر تقاضاي خودش به پوهنحي ادبيات و علوم بشري پوهنتون كابل كامياب شده بود و از والي خواست به وي اجازه دهد تا تحصيلات عالي خود راتكميل نمايد.

او به اجازه والدين و والي آنوقت غزني " محمد آصف " در حمل سال 1352 جهت فراگيري علوم  ادبي شامل پوهنتون شد ودرهمين سال نامه منظوم شيرين غزنوي " شاعر معاصر كشور" که در صفت ادبيات واديب جوان احمدشاه سروده شده  بود و قصيده اي 35 بيتي بود احمد شاه را به وجد و سرور آورده، به سخنوري وادارش نمود در همين سال ماه سرطان 1352- احمد شاه رفيقيار نخستين سروده خود را بجواب نامه منظوم شيرين غزنوي نوشت اين قصيده در 22 بيت بود قصيده شيرين غزنوي چنين آغاز شده بود:

         سلام از من به احمد شاه رفيقيـار

رسان اي قاصد شايســته كـــردار

نسيم صبحگاهي شو سبـك سيـــر

معطر كن مشام از مشک و تــاتار

صبا شو عطـر بيزو عنبــر آميـــز

مگر يابي به بزم دوستـــــان بـــار

شمال لطـــــف خيـزو فرحت انگيز

قدم ســوي ديــــار يــــار بــــردار

بخود بر دارگنج فضــل و دانـــش

بكـــن در محـفــــل آداب ايـــثــــار

در آنجا انجمــن بــيـن اهـــل آداب

زصهباي ادب گرديده ســـرشــــار

در آن مجمع"رفيقيار"است شامـل

زما بروي تحـيـت گـــوي بـســـيار

بسي زيبــا بــــود اخـــلاق و آداب

چوخورشيــد جهانتاب پرانوار. . .

قلم بــا نـغـمه دل همــزبـــان شــو

به " احمدشاه" سلامم گوي تكرار

بگو مكتــوب تــان بــاصــد تجمـل

رسيد از مـنبــع ســــرشــار افكار

سطـــورش سنبلستان و گلــستان

بياض بين سطرش روش انهار . . .

 واحمد شاه بپاسخ وي دراولین سروده اش که درقالب قصيده بود چنين نوشت:

سلام از ســـوي احمـد شاه رفيقـــيار

به پير زنـــده دل شيريـــن غمخــوار

به آن شيرين به علم وفضل معروف

به آن روشن ضميـــر نـيــــك كـردار

كنند فخــراز وجــودش پيرو بــــرنا

به شيريني كنندش نام اظهــار . . .  

شيرين غزنوي بار ديگر نامه منظومي به اين محصل جوان و با استعداد دانشكده ادبيات وعلوم بشري فرستاد دوباره شیرین غزنوی جواب منظوم دريافت كرد و همين مراسلات منظوم سالها دوام داشت.

احمد شاه به مشوره شيرين غزنوي تخلص خود را خلص تر نموده " رفيقي" گذاشت تا تخلص رفيقيار باعث ثقلت در شعر نگردد. از سال 1352 به بعد موصوف به احمد شاه رفيقي شهرت پيدا كرد و اشعار زيادش در مجلات ژوندون، پيام حق، روزنامه سنايي و پروان و بعد ها در مجلات آواز،کلیدومرسل وغيره به نشر ميرسيد.

       تعداد زياد اشعار احمد شاه رفيقي توسط هنرمندان راديو مانند:عزيز غزنوي، فرزانه، شمس الدين  مسرور،شادکام جواد غازي يار، نيريز، محمود سخي و بهار، ژينوس، بشير الفت، محمد رفيق سخا، رسول زمري، فيض كاريزي , رحیم یوسفزی ,محمدعثمان حیران و تعدادي از هنرمندان ديگر كمپوزگردیده و خوانده شده است. هنوز هم هنرمندان راديو تلويزيون تصنيف ها و اشعار احمد شاه رفيقي را از طريق راديو، تلويزيون بگوش هموطنان ميرسانند مثلاً  ژينوس، زن موفق و هنرمند خوش آواز يكي از تصنيف هاي احمد شاه رفيقي را خوانده است: 

اي گل مغرور و بيــوفـــاي مـن

آي وشو خبر زگريـــه هـاي من

دوخته در ره تو ديـــده هاي من

***

گر بمن تو میكنــي ستم بـكـــن

ديده ام پر از سرشك غــم بكن

پرسش از تو ميكند خـداي من
آي وشو خبر ز گريه هاي من

***

توبه عشـــرتي كنار ديگـــران

گرم خنده اي و يـــار ديگــران

كي بگوش تو رسد نــواي من

آي وشو خبر ز گريه هاي من

 

احمد شاه رفيقي در سال 1355 دانشكده ادبيات و علوم بشري را به حسن صورت بپايه اكمال رسانيده و به عوض دوره مکلفیت عسكري, شش ساله قبولي معلمي نمود لذ ا وزارت معارف آنوقت او را به شهر غزني معرفي نمود. در شهر غزني براي معلمان جديد كمبود چنداني نداشتند و از فارغان پوهنتون خواهش ميشد يا به ولسوالي ها وعلاقداري ها اجراي وظيفه نمايند يا براي خود در مركز جاي پيدا كنند و موافقه كدام مكتب را بياورند.

احمد شاه رفيقي ازينكه از شهرت خوب مطبوعاتي و علمي برخوردار بود باثر موافقه كتبي و تيلفون مدير ليسه سنايي به مديريت معارف و تاكيد مدير ليسه مذكور( محمد زمان زاهر كه او هم فارغ دانشكده ادبيات بود و علميت احمد شاه رفيقي برايش معلوم بود ) به ليسه سنايي بحيث معلم مقرر گرديد.

احمد شاه رفيقي در سال 1356 به صفت معلم ادبيات صنوف يازدهم در ليسه سنايي بكار مشغول شد در مدت كمي دايركتر درام ها و پارچه هاي تمثيلي ومتصدی كنسرتهاي ليسه مذكور و تنظيم کننده جرايد ديواري گردید و تشويق شاگردان ممثل، خواننده، نوازنده،خطاط،، رسام وغيره را بر عهده گرفت.

از جمله ممثلان آنوقت كه رفيقي نويسنده و دايركتر درامهاي آن ميبود يكي هم حنيف همگام است كه حالا به شهرت رسيده است.

از سال 1356 به بعد كار هاي مطبوعاتي در روز نامه سنايي و كار هاي هنري موصوف در راديو و مجلات كشور و در ليسه شدت يافت. ده ها مقاله و شعر رفيقي باز هم از طريق روز نامه ها، مجلات وراديوافغانستان درغزني و كابل به نشر ميرسيد.

در سال 1361 رفيقي در ليسه ابن سيناي كابل بحيث معلم تبديل گرديد. معلم ادبيات مذكور با شايسته گي و لياقتي كه در ليسه ابن سينا از خود نشان داد از طرف اداره و معلمان به صفت منشي مجلس معلمان و مسوول كميته هنري و ادبي تعيین گرديد .

در ليسه ابن سينا با دايركت پارچه هاي تمثيلي وتمرین بالاي شاگردان واجراي كنسرتها بالاي آنها و تنظيم جرايد ديواري محبوبیت و شهرت خوبي پيدا كرد.

 يكي از ممثلان پارچه هاي تمثيلي آنوقت كه توسط احمد شاه رفيقي تشويق گرديد، ممنون مقصودي مشهور به شادگل است.

 ممنون در آنوقت متعلم صنف دهم مكتب بود و شوق و علاقه زياد به تمثيل داشت از طريق مكتب استعدادش رشد كرد تا كه شهير شد.

احمد شاه رفيقي در همين سالها (1366 ) شامل پروگرام ماستري دانشكده ادبيات پوهنتون كابل گرديد. موصوف در امتحان كانكور ماستري موفق و پذيرفته شد در سال 1369 زمانيكه از رساله ماستري خود زير عنوان  " تصوف خراساني " دفاع نمود آنقدر از خود لياقت نشان داد كه هيات ژوري امتحان ماستري را به تحسين و اعجاب وادار نمود. همان روز محمد كاظم آهنگ رئيس دانشكده ژورناليزم آنوقت گفت:

زمانيكه رساله ماستري احمد شاه رفيقي را خواندم بواسطه تسلسل منطقي و قلم شيوا و انشاي كه درين اثر بكار رفته فكر كردم يك محصل ماستري نميتواند چنين اثري را بنويسد و حالا كه دفاع وي را شنيدم يقينم شد كه اين رساله را خود او نگاشته است احمد شاه رفيقي با گرفتن ( 93،6 ) نمره از هيات ژوري بلند ترين نمره تمام ماستر هاي زبان و ادبيات آن دوره را گرفت. وي از طرف استادان و آمر ديپارتمنت دري و رئيس دانشكده زبان وادبيات آن زمان دعوت شد تا به آنجا تبديل گردد.

چون قبلاً رفيقي در سال 1364 در انستيتوت پيداگوژي تبديل گرديده بود و در همانجا از حمايت اداره و استادان و محصلان برخوردار بود لذا بكار تحقيقي وادبي و فرهنگي خود در همانجا ( ديپارتمنت دري دانشكده زبان و ادبيات انستيتوت پيداگوژي يعني پوهنتون تعليم وتربيه امروزي ) ادامه داد.

فعلاً پوهندوی احمد شاه رفيقي استاد ديپارتنمت دري دانشكده زبان وادبيات پوهنتون تعليم وتربيه و رئيس شوراي فرهنگي ميباشد. وي شاعران و نويسنده گان جوان را رهنمايي و تشويق و ترغيب مي نمايد و آثار شانرا اصلاح ميكند.

او مانند: يك پدر دلسوز و يك دوست مهربان محصلان زياد را در عرصه نگارش رساله پايان تحصيل  ( مونوگراف ) و كار هاي خانگي و داستان نويسي و شاعري رهنمايي ميكند. او كتاب هاي شخصي خود را كه در دفترش ميباشد در دسترس محصلان قرار ميدهد تا از آنها استفاده علمي و ادبي كنند. دفتر شوراي فرهنگي كه استاد رفيقي مسوول آن است هميشه محل تجمع محصلان لايق و ساعي و زحمتكش و سخنوران و نويسنده گان تازه كار ميباشد.

آنان با استمداد ازين استاد پر حوصله، كار هاي ادبي و علمي خود را اجرا مي كنند.

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387  |
 اشعارپوهندوي استاد احمدشاه رفيقي
 

زنده گي شخصي شاعر :

 

پوهندوی احمد شاه رفيقي با دختر كاكاي خود در سال 1354 هـ ش . عروسي نموده و ثمره ازدواج شان پنج فرزند است دو پسر بنامهاي ( احمد جاويد و احمد شكيب ) و سه دختر كه دو دختر وي عروسي نموده اند.

پوهندوی احمد شاه رفيقي با وجوديكه فوق درجه است و از پروگرام داخل خدمت ماستري به درجه اعلي فارغ گرديده و شاعر معاصر ميباشد و 28 سال از خدمتش در راه اعتلاي معارف و نشر دانش و فرهنگ و ادب ميگذرد اما دريغ كه نه خانه شخصي دارد نه موتر نه اقتصاد درست.

احمد شاه رفيقي وطندوست، هنر دوست، حليم، متواضع، خوش خلق، ظريف، مهربان، مهمان نواز، سخاوتمند و با سجاياي نيك مزين است. به سبب محبت و علاقه ايكه بخاك و وطن دارد هيچ وقت حتي در جنگهاي تنظيمي 1371 تا 1375 و بعد از آن،وطن را بطوردایمی ترك نگفت خودش گفته است:

ملك آتشريـز و مـا بـا پايمردي ساكنش

ازوطنخواهي بكشور پايـداري را ببيـن

 

 محترم رفيقي از دخانيات و مسكرات به هيچ عمل راغب نيست.

موصوف كتاب شناس خوب است و دوستدار كتاب ميباشد در دفتر و خانه شخصي اش صد ها جلد كتاب مفيد ادبي، ديني، معلوماتي ،علمي، عرفاني و اجتماعي بچشم ميخورد. از كتابهاي شخصي وي استادان و محصلان زيادي استفاده مي كنند. دفتر استاد رفيقي، مرجع محصلان واستادان نيازمند به همكاري و كمك ميباشد. او همكار و استاد رهنماي بسياري از محصلان واستادان ميباشد.

 

زندگينامه منظوم رفيقي:

من هماي بــا هــمــام عـــرش ســیـــر فــطــرتــم

                            از مــــه ومــهـــروثــريــــا بــرگــذ شــتـه فـكـرتـــم


ه
ــيــچگـه گــردن نــمـانـــم پــيـش اربــاب مـقــام

                           كـــي رســد مــــرغ هــمـــا دراوجــگـاه هـــمـتــم

وصف صاحب قــدرتان هــرگـز نكـردم چـون ظهيــر

                       كــس نــديــده در كـــتــاب زنــدگــانــي مــدحــتــم


من به احمــدشاه نه تنها شهره ام درشهرخـويش

                     در تـمـام شهــــر هــا پــيچيــده صـيــت شهـرتـــم

زاد گــاه مــن هــونــي سيــدان لـوگر بوده اسـت

                     در هــونــي سيـــدان صاحـب نــام و جاه و عزتــم


قبله گاهم شخص ب
ـا نـام و نـشان و عـزت اســـت

                     نيـــكنـامــي پـدر كـرده مــضـاعــف شـــهـــرتـــم


شه
ــره شــهــراســت بـــاب من به محمــد رفيق

                    پـــور مـحـمـــد كــريـــم اسـت و از آن در مدحتم


زاد گ
ـاهم بــاغ سرسـبـزست اي روشنـدلان (1)

                   يكهزار و سه صدو پــنجـاست سـال وصــلــتـــم


پ
ــرورشـــگـاهــم بود ملــك سـنـايـي خوشدلم

                  چــون ســنايــي پاكــراي و پـاكزاد وطــيــنــتـم

پنج سالم بود رفتــــم نـــزد اســتــــاد عـــلـــوم

                 چــون بديـدم، نزد بابــــم كرد وصــف فطــنــتــم

فقه و صـرف ونحووتفـسيــــر و عـقايـد زوسـتاد

                 برگرفـتم زان فـــزون گرديــده جـــــاه وعـزتــــم


ده و دو س
الم به غـــزني در پي دانـــش گذشت

                گـرچه شد دانش پژوهي ازصغـــارت خـصلتــــم


خ
تم كردم بـعد از آن فاكــــولــــتـــه عـلــم وادب

              گـشت طـالـــــع آفتـــاب شاعــــري آن مـــدتــم

 

1- باغ سرسبزبحساب حروف ابجد 1332 می شود.

در پي تحصيـل دانـــش رنـج هــا بـــردم بــســي

                   هــفـت سـالـي مي شــود، خـدمـتگـزار ملتـم(1)


والــد مـن نـه پســــر دارد بــــســـــان آفـــتـــاب

                     بين اخـــوانم بـقــول دوســـتــان پــرفـطـنتـم(2)

دو تن از اخوان من بــاشــد مهنــدس، ديــگــران

                      طالب علم اندو زيــشـان اســت زيــب و زيــنتــم


عمرمن سي سـال ودارم پــورو دخــت نــازنـيـن

                       ايــن رطــب هــا زاده شـد از نخـل باغ وصــلـتم


دخـتـر عــمـم شـــريـــك زنــدگانــي مـن است

                     غـــمگــســار و غـمـشـريـكـم است گـاه ذلتـم


بـــا حــيــاو بــاجـمــال است وعفيــف ومـتـقي

                      بــا وفــا و خـوش خـصـال و يـار شـام هـجرتـم

رهـنـماي من به شعروشـاعـري شيـريـن بـود

                      ازفيوض او"رفيقــي" گشت افزون شوكتم(3)

 

1- سـال 1362

2- فـطـنــت – زیــرکــی

 

في البديهه گويي هاي شاعر:

                  

     قراريكه مجموعه هاي اشعار استاد رفيقي را خواندم در بسياري جا هاي آن اشعاري كه مظهر في البديهه گويي هاي موصوف است بچشم ميخورد:

روزي يكي از دوستان شاعر معاصر ( رفيقي ) آقاي شجاع خراساني بستری گردید همه دوستان به عيادتش رفتند جز استاد رفيقي. دوستش آزرده شد وقتيكه اين شاعر از موضوع آزردگي دوست مريضش آگاه شد في الفور رباعي زير را نوشته برايش فرستاد:

 

گـوشـم خبر مـريضيـت را چـوشـنيـد

هوش از سرم و رنگ ز رويـم بپـريــد

آزرده مـشـو نـامـدم ارپــرســــانــت

زيرا كـــه بروز بـد تـــرا نـتــوان ديــد

 

دوستش ( استاد شجاع خراساني ) را خوش آمد و آزردگيش رفع شد.

روزي به وقت معين در پل باغ عمومي با دوستانش پيوست آنها خوش شده و گفتند فكر نميكردم با اينهمه مصروفيت كه داري به وقت وزمان تعيين شده برسي؛ رفيقي گفت:

 

ما بـيـوفــا نـیـيم كـه تــرك وفـــا كنيم

هر وعده را بوقت و زمانش بجا كنيــم

 

شبي محمد شريف صديقي، شاعر معاصر به افتخار ورود گل احمد عابر غزنوي بكابل (كه از غزني آمده بود) رفيقي ، فقيراحمد عزيزي، اكبر سنا ، شیرين غزنوي شاعران معاصر مقيم كابل را مهمان كرده بود. عابر خواهش كرد هر كدام تان به ارتباط اين مجلس شعري بگوييد همان لحظه رفيقي چنين گفت:

دوستان جمعـند و محفل گـرم وجملـه شادمان

                        من چنين روز اي عزيزان از خدا ميخـــواستــم


قـدر ايـن محفـل بـدانيد كاين چنين بزم ســرور

                         از زمـانـي كانــدران بــاشــد صفـا ميخواسـتـم


خانه دل بود ظلمـانــي وعــمــري مــي شـود

                        كزچــراغ عــارض (عـــابــر) ضيــا ميخــواستم

 
ايـنـك آمــد عــابـــرو رســم و فــا ايجـــاد كرد

                       دلـبـري كـز وي هميـشه من وفا ميخواستـم


(عابر)آمد رونق افــزاي حضـــــور دوســتــان

                     مـن زايـزدايـن چـنيـن رونـق فزا ميخـواستم

ديـدن يـاران بــود مـــاتــم ربــا وزكــرد گــــار

                      مـدتـي شد اين چنـين مــاتـم ربا ميخواستـم


جملــه يــاران صفــامنـدنــد جــمـع و از خــدا

                     دیـر گـاهسـت اين چنين بزم صفا ميخواستم

 

در سال 1364 يكي از معلمه هاي جوان ليسه ابن سينا كه داكتر چشم برايش عينك تجويز كرده بود و با عينك به مكتب آمده بود مورد توجه استاد رفيقي قرار گرفت برايش گفت:

خوب نشد كه پير شدي و گپ به عينك رسيد. او كه هنوز نامزد هم نشده بود خفه و آزرده شد. وقتيكه رفيقي متوجه آزردگي آن معلمه همكار خود شد با نوشتن اين رباعي بطور في البديهه آزردگي او را رفع ساخت:

 

هر گـه كـه نهـي بر سر چشمان عينك

               گيـــــرد زنــگــاهــت بخـدا جـان عيــنك

يك لحظـه مكـن دور زچـشمـان عيـنـك

              چــون حسن ترا كـرده دو چندان عينك

                                                                                        

در سال 1362 زمانيكه 29 سال داشت. دختري كه فكر ميكرد رفيقي مجرد است به مشكل بعد از دو ماه كه با زبان نگاه ميگفت جرات نموده بريده بريده اظهار عشق نمود. در وقت گفتن اين سخن كه ( من ترا دوست دارم ) دختر سرخ شد و رفيقي في البديهه گفت:

 

عرض عشــق ايدوستان در پيش جانان مشكل است

                          درد دل را تـــانـپـرسـد يـــار، درمــان مشـكـــل است

بــا نـگاهــي مـيتـوان اظهــار عـشــق و بـنـدگـــــي

                          ليك اگر معشوق باشد طفل نادان مشكل اسـت ...

 

بـرای نیـازمحمـدخــوشه شاعرمعاصرغزنی مقداری مرچ تازه  فرستــاد، آقــای خـوشه به استادرفیقی پیام فـــرستــاد کــه مــردم به د وســتان چــیــزهـــای شیرین رامیفرستد تو چرابمن مرچ رافرستادی. رفیقی بجوابش نوشت :

تحفه مرچ آورده قاصد بهرتـــوازسوی ما

                      تـابــدانـی عمـرمـا بیتوبـه تـلخی بـگـذرد

      چند سال پیش پست کارت" رانی"یکی از هنرمندان  فلمــی دردسـتش بـــود. کســی  از دیـدن آن پســت کــارت آزرده شــد . رفیقـی درعقب آن پست کـارت بـیــت زیــرا رانـــوشتــه بـــه وی  داد:

نمیــدا نی چـــرا مـن دوست دارم عکـس " رانی "را

                            به زیــبــایــی بـــرای آنـــکه مــانـنـد تـــو میبـــاشــد



مــــادر

 

یارب چکنـم کـز برمـن مـادر مــن رفـــت

آرام و شکیب از دل غـمپرور مــن رفــت

زین بعـد بسـوزم ز تــب و تــاب حــوادث

کان چـتر کرم گسترمن ازسـر من رفـت

آنــگـونــه نرفتســت کـه آیـد بـبـرم بــاز

در عـالـم دیگــر بخــدا از بـــر مــن رفـت

ایزد بدهد هر کسـی را گوهـری نـایـــاب

افسوس عزیزان که زکف گوهرمن رفـت

از دیده من خــواب و ز دل صبــر گــریـزد

از پیش نظر تـا کـه دلاســاگـر مـن رفـت

زین پس که بـکاهــد ز دلـم زنـگ الم را؟

کــانـدوه ربـای دل غـمــپـرور مـن رفـت

یارب تو من غمـزده را صـبـر عـطـا کـن

کـان مـونس انـدوه بـر و یـاور من رفـت

زین بعد نه دلسـوزو نه دلپـروری دارم

دلسوز مـن و مـادر دل پـرور من رفـت

دیگــر کـه فشـانـد ز سرم گرد مزلــت

کان گردفشان سربی افسرمن رفــت

غزنی 1358

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387  |
 

 

سفر هاي شاعر :

استاد رفيقي در طول عمر خود سفر هاي بداخل و خارج كشور هم داشته است.

درخارج كشورازشهر هاي كويته ، اسلام آباد، راولپندي، پشاور و شهر هاي ديگري از پاكستان باز ديد نموده است.

در داخل كشور بر طبق فرموده خود شان به ولايات تخار، كندز، پروان، ميدان، غزني، قندهار، پکتیا ، جلال آباد، لوگر كابل ، زابل و غيره سفر هايي داشته است اما بيشتر عمرش در غزني و كابـــل سپــري شـــده اســت.از ســال 1352 – 1355 چهار سال دوره تحصيل و از سال 1361 تا امروز در كابل حیات پربارش رابه سربرده ، باقي سالها را در غزني سپري كرده است.


 

 

 

 

 

 

آثار احمد شاه رفيقي

 

الف : آثـار مـنـظوم

ب:    آثـار مـنـثـور

 

الف: آثار منظوم؛ آثار منظوم استاد احمد شاه رفيقي شامل كتاب هاي ذيل است:

 

1- نيستان   عشق:

 

اين اثر ( چنانچه از نام آن پيداست ) شامل صد شعر تراژيدي و غم انگيز است. كتاب نيستان عشق بعدازدوشعرمیهنی با اين بيت ها آغاز ميگردد:

 

ايــن كــتاب آيـيـنه انـديشـه جــان من است

اين اثر تصويري از فكر پريشان من اسـت

 

 

خـاطـرات زنـدگي را نـقش دوران كـرده ام

اين اثر ياد آور شبهاي هجــران مـن اسـت
نظ
ـم هـايــم مـظهر انديشه هاي مردم است

شعــر مــن آيـيـنه احـوال دوران مـن است
گرسخندان گشته ام ازفيض جانان گشته ام

نـــام محبوبم از آن سربيت ديوان من است

تعدادي ازين اشعار در رثا مادر و بعضي از دوستانش سروده شده است.

و يكعده ديگر در موضوعات ديگر؛ در مرگ مادرچنین سروده است:

 

 

اينجا ميان خاك نهـان مــادر مـــن اســــت

در ايــــن مزار شعر نشان مادر من اســت
آنكس ك
ـه مـي نمـود ز درد جگـــر گــــداز

از شـــام تــــا بـبام فــغان مادر من اســت
اي زايري كه مي نشناسي ك
ـه كيـست اين

الحمد را زصــدق بخــوان مـادر من اسـت
آنكس كه با جه
ــان جهــان آرزوي خويش

شـد در بهار عمــر خـزان مـادر مـن است

 

 

آن بــاغبان كه وقــت ثمــر پخـتگــي بــاغ

پدرود گفت دور جهان مادر من است. . .

اي زايــران و راهــروان طــريــق دهـــــر

گر زن بود ولي به جهان مادر من اســت

احمد شاه رفيقي احوال عصر و زمان را در اكثر اشعارش بازتاب ميدهد:

 

نــمـيگـــردد ز رعـب ظـالــمـان آواز كـــس بـيــرون

ولــي پنهـان كـنـند آه از دل هــمـراه نـفـس بـيــرون

خـمـوشــي پـيشـه كــن شــايــد تـرا آزاد گــردانــنـــد

كه ميگردد بزودي مرغ خـامــوش از قـفـس بـيرون
س
ــــزاوار كـــشــيـــدن بـــاشــــد از مـيهـن دلازاران

كه هر كس از وثاقش مـيـكند خـيـل مـگـس بــيـرون
كنون ناخوانده مهمان راكنيم بيــرون كه خصـم مـاســت

نكرده گـرچـه مهمـان را ز منـزل هيچكـــس بـيـرون
ب
ـزور تــيــغ دشمــن را كــشيـم از خــاك پــاك خــود

كه دريــا افـگـنـداز نـزد خـود مـردار وخـس بـيـرون
ب
ـــه جـاپـرداز بـهــر ديــگــــران دارد حـكـايــت هــا

نواهـايــي كه مـيگـردد سحــر گاه از جـرس بـيـرون
بج
ـز فــرمـانـرواي ظـالــم و خـــونخـــوار افـغـانــان

نكرده عارضــان را هـيـچـيك فــريـــاد رس بـيـــرون

بــه ظلمـسـتان ظـاهـــر مــدتــي شــد انـدرون داوود

نديدي خشم خـلقش كــرد زآنـجـا بـي نـفـس بـيـرون
اگ
ـر خواهي ( رفـيقـي) عـافـيـت از شـاعري پـرهيز

كه مرغ خوشنوا هر گز نگــردد از قــفــس بـيـرون

 

2 نخلستان:

اين اثر محتوي شعر هاي عاشقانه و عارفانه ميباشد و گاهي اشعار حماسي و اجتماعي و انتقادي در اين اثربچشم ميخورد. از همين مجموعه منظوم شعري را بر مي گزينم:

 

نگردد اهل وطـن هيچــگـه غـلام كسـي

نگشته هيچگهي شير شـرزه رام كـسي
عدو گريز و دهانت بب
ــند كـــا فـغـانــان

به نوك برچه كنند پــاره پـاره كام كسي
ب
ــجــز ســتاره اقـبـــال غـيـرت افـــغـان

بـه آسـمان حميـت رسيـده نــام كـــسي؟

بـدار حـرمت افـغـان و كـن تواضع كــاو

نـمـيكـند بــه زر و زور احتـرام كـسـي

فگن بجاي دگر برف خود كه اين مـردم

به بـام خـويش نمـانند بـرف بــام كـسـي

فـريـب دوست نما ها نميخورند اين قوم

كـه خصـم ويـار شـناسند از خرام كسي
به ش
ـرط بـنـدگي در وقــت نزع افغــاني

ننـوشــد آب حيــات و بـقـاز جـام كـسي
عط
ـاي خـويش بگير و بـرو حلالت بـاد

كــه احتيـاج نــداريــــم بــا حــرام كـسي

بـبـر زمــام امـورت بـه پـيشــرو تـنــهـا

پـيـاز نـيسـت رفـيـقـي بـه ازدحـام كسي

استادرفیقی همین شعررادرکتاب نیستان عشق چاپ کرده است .

3- گلشن مسرت :

در اين اثر منظوم تعداد دو صد پارچه اشعار غنايي، سرور انگيز و مسرت افزا وجود دارد.

اين اثر با تقريظ منظوم چند تن از سخنوران معاصر مانند شيرين غزنوي، فدا محمد فدايي نورالحق صبا، انجنير صاحب شاه شفيق ، گل ا حمد عابر، بسم الله نزهت و تقريظ منثور پوهاند داكتر جاويد استاد دانشكده ادبيات پوهنتون كابل آغاز ميگردد. خود رفيقي در ورق اول" گلشن مسرت " نگاشته است.

اين مجموعه يك گنج زصد گنج رفيقيست

اين مظهــر افــكار سخـن سنج رفـيقيسـت

 

در آغاز اين كتاب انجنير شفيق زندگينامه مبسوطي از استاد رفيقي را نگاشته كه درين اثر از آن استفاده نموده ام.

شيرين غزنوي با غزل گونه خود چنين نوشته است :

اين گلشن مسرت و گلزار فرحت است

اين پرتـو تجلي و انــوار حكمـت است

اشعار فيضبــار رفيقيســت ايــن كـتاب

كزلابلاي هـرورق اظهــارعظمت است

 

تقريظ منظوم انجنير شفيق شاعر معاصر با اين ابيات آغاز ميگردد:

 

گنجـيـنه مـعـنــي در اشعـــار رفـيقيســت

هنگامـه فگن نظـــم گهـر بـار رفيقيسـت

زنــگار غــــم از دل بــزدایــد سخــن او

زيـنرو هـمه عـالــم پي ديدار رفـيقيسـت

تشبيه و مجاز و همگـي صنعـت رنگين

با وجه حسن درهمه آثار رفيقيست. . .

                                                           

تعداد ابيات شيرين غزنوي يازده بيت و تعداد ابيات انجنير شفيق ده بيت است كه بگونه مشت نمونه خروار تقديم گرديد.

 

4- ارمغان محصل یا ره آورد محصل :

 

شامل غزل ها ، مثنوي ها، مقطعات و ابيات دوره ء  تحصيل رفيقي ميباشد.

تعداد از اين اشعار بسيار پخته مي باشد و تعدادي هم از پختگي و قوام چنداني بر خوردار نيست. همه اين اشعار مختلف را در عنفوان جواني بين سنين 20 –24 سالگي سروده است.

اين اثر داراي (160) صفحه میباشد كه همه محتوي اشعار مختلف است، در اينجا به اين شعر دوره تحصيل وي كه مصراعي از ملك الشعرا بهار را تضمين كرده، توجه فرماييد:

 

دي بگلـشن ديـدم آن نــازك اداي خويـش را

خواستم با چشم گويم مــدعــاي خـويــش را

مـژه هـا بـرهـم زدم گـفـتا رفـيقــي هـوشـدار

كـن بـه انـداز گـليم خـويش پـاي خـويـش را

گفتمش از چه بدانستي كـه مـنظـورم تـويـي

گشت خندان و به هم زد دستهاي خويش را

زانپس ازخورشيد ابرتيره رابرداشت، گـفـت

" ميشناسد هركه باشد مبتلاي خـويش را "

 

5- تصنيف ها وسرود ها:

 

در اين اثر منظوم تصنيف ها و سرود ها و غزلواره ها و شعر هاي مختلف جهت آواز خوانان و رامشگران گرد آمده است.

تعداد زيادي اين اشعار توسط كمپوزيتوران مختلف كشور كمپوز گرديده و توسط آواز خوانان مشهور كشور خوانده شده است. اشعاروي كه در آرشيف راديو موجود ميباشد جهت آساني كار محققان نمبر فيته آرشيف راديورا نوشته است.

از اشعار استاد رفيقي چنانکه قبلآ گفته شد بسياري از آواز خوانان سابقه دار و تازه كار استفاده كرده اند از آنجمله ميتوان از ( عزيز غزنوي ، فرزانه، نيريز، شادكام، فيض كاريزي، محمود سخي و بهار، جواد غازي يار،رحیم یوسفزی، ژينوس، شمس الدين مسرور، نور آغا، بشير الفت، محمد عثمان حيران، رفيق سخا ، رسول زمري و ديگران ياد آوري نمود.

درينجا تضيف زيباي را بطور نمونه مي آوريم كه توسط انسامبل اردو و شاگردان كودكستان خوانده شده و بار ها از راه راديو و تلويزيون به نشر رسيده است:

 

مــاكـينه نـمــي جــوييـم مامهر ووفا خواهيم

مانا جيي انسانيــم مــا مهــر ووفـا خواهـيـم

***

از كـينـه نمـيگـردد، جــز فـتنـه و شــر پـيـدا

از تفرقه ميگــردد، صـد گــونـه ضــرر پـيـدا

ماصلح وصفا خواهيم،ما جنگ نمي خواهيم

ازبهــر دل انـسان، مـاسنــگ نمي خـواهــيم

***

از جنـــگ نـميگــردد جـزريـزش خون ظاهر

از يك چمنش گردد، صد خــار جـنون ظـاهـر

مـاكـينه نـمــي جـويـيـم، مـامهـر وفـاخواهيم

مـانـاجـيي انسانيم مـاصـلح و صفـاخـواهـيم

***

خـوشبخـتي هـر انـسان درصـلح وصفا باشد

وير انـگـري وبـيـداد، درجـنگ و دغا بـاشـد

ماصلح و صفا خواهيم،مـاجنگ نمي خواهيم

ازبهـردل انـسـان مــا سنــگ نمــي خـواهيم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6- فروع عشق :

 

ايــن اثر شــامل برگزيده ترين قصايد، غزليات، ربـاعـيات  چارپاره ها و . . . .ميباشد كه چاپ گردیده و در دسترس ادب دوستان قرار گرفته است.

ازکتاب فروغ عشق زیرعنوان محفل قرآن :

بيا در بزم ما چون محفل صدق وصفــااينجاســت
فروغ عشق اينجا، پ
ــرتـو مهر و  وفا اينجاســت
مرو اي ب
ــي خـبــر جــاي دگــر آجــانـب ايــن در
كه بزم دوستداران خ
ـدا و مصـطفــي ايـنجــاسـت

دلــت زانـدوه ايــن دنـيــا بـود گـر اضطـراب آبـاد

بيا اي دل پر از زنـگار غم چو غمزدا اينجـاســت
الا اي دردمند م
ـعنــوي جــويـــاي درمـــان شـــو
چه هر سو ميروي بيجا دوا اينجا، شفا اينجاس
ـت

دواي دردمــنـــدان چــــــاره انــــدوه غــمـبـــاران

بـود ذكــر الهــي، هــر نـفـس يــاد خدا اينجـاسـت
نمي بينم به ديگر ج
ــا بجــز روي و ريـــا كــاري
مرو جاي دگر ه
ـرگز كه بـزم بي ريـا اينجــاســت
رف
ــيـقــان مــوافــق كـيميــا بــاشـنـد در عــالـــــم
چ
ــرا بيهـوده هـر جــا ميروي آن كيميا اينجاسـت
رضاي ي
ــار اگــر جـويــي بـيــا در محـفــل قــرآن
رضا اينج
ـا، وفـا اينجا، صفا اينجا، خدا اينجاست
نواي ع
ـرش پـيمــاي فـقيــران را اگــر خــواهــي
ن
ـواي عـرش پـيـمـاي فـقـيـر و بـيـنـوا ايـنجـاست
اگر داري دعايي، ع
ـرضي، وعذري به پيش حـق
اجابتگاه عذر و زاري و ع
ـرض دعــا اينجـاسـت
(رفيقي)هرزه تازي چ
ـون كـني؟چشـم دلت بــگشا
حق اينجا، مطلق اينجا، جلوه نور صفا اينج
ـاسـت

 

 

 

 

خانه خدا

 

ببين كه منظر زيبـاي غـمـربــا اينجــاســت

نگــر كــه مظهـر آيـات كبـريــا اينجــاسـت

بيا كه فيضگــه و خـانــه خـدا اينجــاســـت

سـرادقـي كـه اجـابت شـود دعــا اينجاسـت

نيـاز و راز گــه ذات كبـــريــا ايـنـجـاســـت
اگ
ــر شفـــا طلبـي از خـدا شفــا اينجــاسـت
خلاصه هر چه طل
ـب ميكنـي بيــا اينجاست
م
ـرو مـرو بــه دگــر جا كه مدعا اينجاست
بي
ـــا و نــقــد رضـــاي خــدا بـكـن حـاصـل
اگ
ـر رضــا طـلـبي مـامـن رضـا اينجــاسـت
ن
ـــگاه مــرحــمـت ايــزدي اگــر خــواهــي
ب
ـيـا بيــا كــه تـمـاشــا گـه خـدا ايـنجـاسـت
ص
ـبـا بگـوي بــه پــوينـده گـان خوشبختي
سع
ـادت دو ســراهــم بـيـا بـيـا ايـنجــاسـت


اگ
ـــر زدســـت غـــم روز گــار دلــتـــنگـي
ب
ـيـا كــه حــزن زداي تــو بينـوا اينجـاست
ب
ــبـــار گــــاه خـــداونــد اگــــر دعــا داري

بــیــابیـاکــه پــذیـرشگـه ء دعـا اینجـاسـت
اگرتوفضل
وخـردخــواهي اي (رفيقيی) مـا

بيا كه مــرجع فضل و خرد فـزا ايـنجـاسـت

 

شهر غزني 1/8/1356

 

کتاب فروغ عشق درسال 1385 باتیراژسـه هــزارنسخــه طبع گردیدودرمدت کم همه نسخه ها ی آن به فروش رسید.

 

7- مراسلات منظوم رفيقي :

اين اثر شامل ده ها پارچه شعر و نظم ( قصيده، غزل، قطعه، مثنوي و غيره ) ميباشد كه در وصف دوستان خود سروده و به مناسبت هاي مختلف  به آنان فرستاده و بعداً جواب آن هم بگونه منظوم از سوي سخنسرايان معاصر كه دوستان شاعر بوده فرستاده شده است.

در اين اثر احمد شاه رفيقي بيشتر با شيرين غزنوي شاعر معاصر، فدا محمد فدايي، فقير احمد عزيزي مكاتبه و مراسله داشته و كمتر با ديگر سخنوران.

چون اين اثر داراي دو صد صفحه نامه هاي منظوم رفيقي و دوستانش ميباشد ذكر همه اشعار باعث تطويل ميگردد اينك به چند بيت اين اشعار در وصف شريف صديقي اكتفا مي كنيم:

اي يار صديقم كه ترا نــام شـريـف اسـت

مهــر تــو در آميخـتـه بـا آب و گـل مـــن

جزدوست به هركس نتوان رازنهان گفت

اي دوسـت تــويــي محــرم اسرار دل من

پــروانـه رخـــســار ضيـامنـد تــو گـــردد

هــر كـس كــه نـشينـد دمـي درانجمـن تو

مشتاق سخن بزم توچون من بـودافـزون

زنــگـار غـــم از دل بــزدايــد سخــن تــو

مـن يــار فــزون دارم ودر چشــم دل مـن

آنــان چــو انــگشتــر سيـم و تـو نـگينـي

در بــوتــهء افــلاس و نيــازم شـده ظاهر

كانان مـسنـد و تــوچــو بـشقــاب زرينــي

فقير احمد عزيزي چندين شعر در توصيف رفيقي سروده است كه به چند بيت از يك قصيده وي بسنده ميكنم:

 

استــاد ادبــگاه و هـنر هـاسـت رفـيقــي

دانشور با فضل و تـــوانـاســت رفـيقـي

داناتـر از آن است كه ديـدنـد و شنيدنــد

در نـبض زمان، جان مسيحاست رفيقي
در كش
ـور پهـنـاي گهــر خيــز ثـقـافـــت

سرتاج سخن، مير غـزلهـاسـت رفـيـقي
در شعر و غزل دست توان
ـاسـت مراورا

در شهر سخن نـيـز تـوانـاسـت رفـيـقـي
در مهر و وف
ـا هـيچكسي نيست نظيرش

در صدق و صفايكه و يـكـتاسـت رفيقـي
در پختگ
ــي حـوصلــه و تـجـربـه و حلـم

عالم همه يك قطره ودرياست رفيقي. . .

 



 

 وصیتنامه مادر

 

مـــــادرم آن زمــــــان کـــــه جــــــان میـــداد

بـــــــــــا زبـــــــــان نــــــــگاه را ز آ لـــــود

خـــوانـــــد نـــزدیـــــک خـــودمـــرا وبگفت

ای پــرستــــار قــــــلـــب غـــمــفــــرســـود

***

گاه آن شــــد کـــــــــــه مـــرغ روح مــــــن

پــــــر کشد ا ز تــــن قــــفــــس گــــونـــــم

تـــــن مــــن شــــد زرنــــج آ ســـــــــــوده

لــــیکـــن ا ز بهـــــر تـــــان جگـــــر خونم

***

بــــا زبــــان نـــــگاه مـــــرگ پــیـــــــــام

بـمن ا یــن نکتـــه هــــا عیـــانـــی گفـــت

بـــا دل نـــا ا میــــد وحســـــرت بــــــــار

بـس سخـــــن هــــابه مهــــربانـــی گفــت

***

کای عــــــــزیـــــزان مـــــن اگــــر خواهید

از شمــــــا روح مــــن شــــود دلـــشــــاد

ا زخــــصــــومـــــت بهـــــم بـپــــرهـیـزید

رسم مهــــــر ووفــــــا کــــنیــــد ایجــــــاد

***

گـــــر رضـــا مـــنــــدی مـــرا خـــواهـــید

دستـــــگیر وعصــــــای هـــــم بـــاشیــــد

ســـایــــه گستـــر بـــه همـد گـــرگــر دیـد

یـــــاور و غمــــربـــای هـــــم بـــاشیــــد

***

پــدرو مـــادرنـــد چـــــون دو گهـــــــــر

لیــــک حیفــــا شمـــا چــــو طفــــلانیـــد

چــــــون رود را یـــگا نه ازکــــف تـــان

قـــدر شـــان آ نــــزمــــان همــــی دانید

***

بـــــاب تـــــان دلــــنـــواز یــــارم بــــود

مـــشعــل بــــزم شـــــام تـــــارم بــــود

غــمــگســــار وانیــس او بــاشــیـــــــد

چون وفـــــامنــــد وغـــمگســـارم بود

***

در سفــــر درحضــــر نـــد یمــم بـــود

راحــــــت افــــزاحبیـــب ورنـــج زدای

چونکـــــه پیوسته دسـتگیــرم بــــــود

دستگیــــری کنیـــدازوچـــو عــصــای

***

نیک خـــوی ومـــد د رســـــان همسر

یـــار وغــمخــوار مهـــربــــانم بـــود

گـــــــرد غـــــم مــی زدود ازچهـــرم

گل نگــــــــهداروبـــاغبــانـــــم بـــود

***

آرزو داشتــــم کـــه فـــرزنــــــــــدان

زن بگیرنـدچـــــون جــــوان گــردنـد

دخــــتران جفــــت منـــد خوب شوند

جملگــی شــــــاد و کامران گردنــــد

***

لیکن افـسوس چـــــون ستــاره مرگ

در عدمــــگاه تـــــن غـــــروب کنـــد

در پـس کــــوهــــدامــــن هســــتــی

مهــــر تـــابـــان مــن غــــــروب کند

***

از دبـستـــــان دهــــر هــــر انســـان

گاه فــــارغ شـــود بصــــد امــیــــد

آنکه کر دســـت نــیـــک کــــرداری

قسمتش اســــت راحـــت جـــاویـــد

***

ای عــــزیــــزان مـــن شمـــا روزی

همچــــو من جـــانــب خدا بـشوید

بر ستم دیــــدگان نظــــر بــکـــنیــد

تـــا کــــه منظــور کبــریا بـشوید

***

خواهــران را کـــــه یـــاد گار منند

بهتر از جـــــان خـــــود نگهدارید

گر ســــرور دل مرا خـــواهـــیـــد

بــــر دل شـــــــان غـــــــــــبـــار

***

خواهرتان کــه ازشمـــادورســـت

به پیام شما ست حــاجـــتمــنــــد

دل غــــمپــــرور ونـــژنــدش را

بــا یـــگان تحفه ای کنید خرسند

***

مهــــر خــــواهنــده کودکان مرا

مهربان مثل مــــادران بـــاشیــد

بـــر تـــن غـمــفســـردهء آنــان

جـــان مـــادر! بسان جان باشید

***

جز سعـــــادت بـرای فـــرزندان

از تو من ای خدا نمی خـــواهم

ای عـزیــزان مــن دگـر چیزی

جز دعــــا ازشما نمی خواهــم

***

این زمان شامگاه هجران است

ای عزیــزان مـن خـداحــافــظ

مادراز دســت تان برفت برفت

نـورچـشمــــان مـن خداحافظ

 

شهر غزنی٩/2/۱۳٦1

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

مادررنجور

 

پـارسـایـی مـادررنجـورداشـت

درشب یلدای گیـتی نـورداشـت

رفت اندرکعبه آن نـیکـوشعــار

تـاکنـدکـسـب رضـای کـردگـار

هاتفش گـفتـا بــروای کـامــجـو

خـدمــت مــادربـکـن آرام جــو

ازکسی که والدینش نارضاست

طاعتش مردود درگاه خداسـت

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 طرح ودیزاین صفحه توسط محمد حنیف ( رفیقی )

شـعــرم

 

زبـان دل عــاشقــان اســت شـعـرم

بیـان جــمــال بتــان اسـت شــعـرم

شـود بـاعــــث نــور بــاران دلـهــا

چـراغ رهء عـارفـان اســت شعـرم

بود روشنی گستـر بــزم بــی کــس

مـثال مـهء آسـمـان اســت شـــعـرم

همیش است مـقبــول پــیـران دانــا

روان پاک حزن جوان است شعرم

شفا بخش غـربـت طـبیــب مـسافـر

دوای غــم بیکـسـان اســت شعــرم

چو کوه سلیمان متین است نـظـمـم

چـودریـای آمـوروان اسـت شعـرم

بود شورو هنـگامـه افـگـن کـلامـم

کنون کرچه یاران جوان اسـت شعرم

تـصا ویـر انـدیـشـه هـــا نظم نغزم

نـقــاش فـغــان نهــان اسـت شعـرم

جـمــع مـیکنــد فــکـر آشفتـه دلـهـا

چو بگمازناب و دخان است شعرم

انیس غریبان هـجــران کشیـدسـت

نـدیـم غـم بیـکسـان اسـت شـعــرم

عشاق انـد خــواهنـده شعــر هـایـم

بیـان غـم عـاشـقــان اسـت شـعـرم

چو اوراق زر از بـرم مـیبـرنـدش

که مـقبول پیرو جوان است شعرم

طلبگـار شعـرم سـراینـدگان اسـت

بـذوق سـراینـدگــان اسـت شـعـرم

ازاینرو بوددوسـت دارانش افزون

مطابق به عصروزمان اسـت شعرم

بـود مـظهــر آرزو هـــای مــردم

بیـان دل مـردمـان اســت شعــرم

ندانی عزیزم چسان است شعــرم

چوصهباصفابخش جان است شعرم

چنان گـرم گـفتــارو آتـش زبـانـم

که تصویرسوزغمان است شعرم

اگـر دلـنشین ودل انـگیــز نـبــود

ترا از چه وردزبان است شعــرم

چو می غمربای قلوب است نظمـــم

خوشی گستر بزم جان است شعــرم

به تعریف حاجت چه مشک خـتا را

چه گویم چنین وچنان است شعرم

 

کابل1/2/1359ﻫ.ﺵ

 

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

نامه سربازی به پدرش

 

ای پـدر بــا هــزار گــونــه امـید

نخلــی پــرورده ای کـه بر بدهد

نخل تـو بــارور شـدســت،دریـغ

خصم بـر ریـشـه اش تـبـر بـنـهد

***

تو مکن گـریـه گــر شهیــد شـوم

کـای پــدر آرزوی مــن ایـنســت

زانکه برمردو زن فریضهء عین

حفظ نــامــوس ومـیهـن ودینسـت

***

ای پدر میرسـد زمــانی کــه مـن

در رهء خــاک خـود شهیـد شـوم

همچو مرغ قفس پـریدهء خـویش

ازهمـیـن شهــرنــا پــدیــد شـــوم

***

تو مکـن گــریـه در فـراق پـسـر

چــون دگــر ازسفــر نمــی آیــد

ایکــه یعقــوب وار نــرمــد لــی

"مــاه کنعـــان " دگـــر نمی آیـد

***

مـرد وزن از بــرای حفظ وطـن

از سرو جـان ومـال میگـــذرنــد

حفظ آن واجبست وشاه وعروس

بهــر آن از وصــال میگــذرنــد

***

ای پــدر زنــدگــی شــرم انگـیـز

کار ما نیست به که جنگ کنیـم

تیغی می افگنیم جــانـب خصـم

پـاره تــا کـام ایــن نـهنـگ کنیم

***

با شرف مردن از بـرای وطـن

آرزوی دل هــر افــغـانـیـســت

زانکه بر حسب حرف پیشینان

گوسفنـد ازبــرای قــربـانـیست

***

ای پـدر گــر بگـور خــونـیـنم

پا کنی رنجه اشکریـز مبا ش

کن دعایــی بــرای فـرزنـد ت

مغفرت خـواه! دگرجگرمخراش

***

چـون بـیابــی مـزار خـونینــم

بـر سـر گــور مـن فغان منما

چون ندارد سرشک ریزی سود

گریه بر جسم بی روان منمـا

***

تومکن گریه گـر شهیـد شـوم

کای پـدر آرزوی مـن اینسـت

زانکه برمرد وزن فـریضهء عـین

حفظ ناموس و میهن ودینست

 

               غزنی 1358
|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

غــزل

 

شبم بیـاد سـر زلـفـت ای نــگار گـذشــت

بـیـاد طـرهٴ مشکــین و تــابــدار گـذشـت

بـه انـتظـار نـشـستیـم نــامــدی بـه چمــن

تمـــام عـمــرمـن ای گل به انتظارگذشت

نوشته ای کــه بــه فـصل بــهــار میــایـم

بیا که فصل گل ومـوســم بهــارگــذشــت

نیامدی کـه بـه سـوی مـــزارمیــرفــتــیـم

بیا که وقت گل و میـلــهٴ مــزارگــذشــت

"قیام"و"هایل"و"عایل" به انـتظارتــواند[1]

بیــا کـه عمرحبـیـبـان به انتـظار گـذشـت

ز رهگذار دوچشمان من سرشک فــراق

به سان قطره سیمــاب بـیـقــرارگــذشــت

مـعـلــمم چــو سـبـق داد رفــت ازیـــــادم

هر آن زمان که بخاطر خـیال یارگـذشـت

گـره ز عـقـد جـوانـان نگـشـت بــاز آخـر

تمـام عـمـر جـوانـان بـه انـتظـار گـذشـت

من و تو نیز سفر میـکنیـم ازیــن صحـرا

چنانکه لیلی و مجنـون ازیـن دیـارگذشت

نکرده خم سرخود راودست خویش دراز

تمام عمر «رفیقـی» بـه انـتظـار گـذشـت

 

9 حوت 1359



[1] غلام سخی قیام،میرغلام حضرت هایل و ظاهر شاه عایل دوستان همدل و صمیمی استاد رفیقی اند.(جاوید رفیقی)

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

گـلـچـیـن

 

ما نی زجور گـلـبـن و گل این فـغان کنیم

مابلبلان ز غـارت گـلـچیـن فـغــان کـنیـم

از بـام تـــا بـه شـام بـه گـلشـاخــهٴ امـیـد

از جـور بـاغبـان بــد آیـیـن فــغـان کـینـم

جرمی که کرده است به گلخانه،گلفروش

از ننگ آن معاملـه چنـدیـن فـغـان کـنیــم

بـی دیـن آمـدست و کـنـد دعــوی صلاح

ما از ریـای مـردم بـی دیـن فـغـان کـنیـم

فـرهــاد قـرن بیستم وکـه کـنـدنــم شعـار

از خسروان زیاد ز شیریـن فـغـان کـنیـم

 از دشـمـنـان گــلایـه نـــداریــم آنــقــــدر

ما ازجفـای مـونـس دیـریـن فـغـان کـنیـم

تـاراج گـشـت گـل بچمـن زنـده ام دریـغ

از شـرم زنـدگـانـی نـنـگـین فـغـان کـنـیم

بـر بـلبـلان چـه میگـذرد وقـت کـوچ گل

گل میرود ز دیدهء مـا،زیـن فغـان کـنیـم

مـا از جـفـای صـرصـروتوفان نو بهـار

گل را که کرده خوشهٴ پروین فغان کنیم

الـقصـه گـاه شکـوه نــوایــم ز بــاغـبـان

گـاهـی ز خار و گاه ز گلچین فغان کنیم

 

15/4/1362ﻫ.ﺵ
|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

مـیـزان طـلــب

 

به میزان طلب سنجیده ام یاران مطلـب را

هـمه یـاران، مطـلب آشـنا بودسـت دانستم

خـدایـا چشـم امـیدم بـسوی یـارجـانـی بود

ولی آن یار جانی بیوفـا بـودسـت دانـستـم

همـی پنداشتم دروقت خواری میکندیاری

دریغـا فکـروپنـدارم خطـابـودسـت دانستم

همی پنداشتـم درتنگـدستـی مـیشـود یـارم

بنـای فـکـر بـردوش هـبابـودسـت دانـستم

نمیگیرد کسی دست منی افتاده را اکـنون

همـه گـفتارایـشـان ازریـا بـودست دانستم

بـوقـت احـتیـاج وتنگـدستی پول ودارایی

گرامی یـاورومشکـل گشا بودست دانستم

 

لوگر25سرطان1363

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

مسافــر

 

بـهـر کـجـاکـه مسـافـربـود چـوبـیمـاراسـت

دواش نـــامــهء یـاروشـفـاش دیـدار اســـت

مثال تـشنـه کــه بـینـد مـدام آب بــه خـواب

         هـمیشـه مـنتظــر نــامــه هـای دلـدار اسـت

همه بـه عـشرت عـیــدنــدودوراز وطــنـان

به حـسرت وطـن ومــردم وغـم یــار اسـت

بـــروز عـیــد کــه دلـهـا بــود مـسـرتـــبـار

بــدوش مـــرد مسـافـر غـم وطـن بـاراسـت

مسافــریـکـه زیــارو دیــاردور اســت دور

دلـش زطـعـنه اغـیـارسفـلـه افـگــار اســـت

دل مسـافـر خــود را بــه نــامـه شـاد کـنیـد

که خط ونامه مـحبـوب نـصـف دیـداراسـت

زبـاغ رخـت سفـر ازچـه بسـت مـرغ چمن

بـه زاغـبــاغ کـجـا جــای بـلبـل زار اسـت؟

مسـافـران بـوطـن بـاز آیـیـد ازســر شــوق

که شهرودیه شما هـمچـوشهـر بلـغـار اسـت

درین زمان که گلستان شدست خارستان(1)

بـه شهـرهـای دگـرزیـستـن دگـرعــاراسـت

هــوا مساعــد وسـبـزسـت آسمــان وزمـیـن

بــهـار آمـده ودشـت وکــوه گـلـــزار اســت

ترا من ای که بـظــاهــر زدوسـتــان دوری

بــه کــردگــار سپـارم کــه یــارابــراراست

کابل کارته سخی4/7/1361

 

 

1-ذومعنین ( صاحب د ومعنای متضاد) است
|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

تـرنـم

 

دکتر به عیش وعشرت، با نرس نازنینش

مشغول کـام گـیری، کس نیست درکمینش

زخمی به شـورو فریاد، دوراز پدرنشسته

***

از بام تـا بـه خفتـن، آن یـک بـروی جـاده

بهــر سـوال کــردن، بــر پــای ایـســتــاده

آن دیگری به بنزش، بهــر چکــر نشستـه

***

افتـاده از تـرنـم، سـاری بـدســت طـفـلان

قمری بال خسته، مشغول شـور و افـغـان

بــوم و زغـن بـه اوج شـاخ شجر نشسته

***

بین قـفس غـضنفـر، گشـته قـریـن مـردن

گاوان بدون تاوان، مشغول سبزه خوردن

خرسان بدون پرسان، برتخت زر نشسته

***

از هـر سـرا جـوانی، رفته بجنگ دشمن

افتـاده راد مـردان، دردا بچنـگ دشـمـن

مـادر به انـتظارش، شب تا سحر نشسته

 

کابل 4/2/1363

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

آفریدند

تـرا چـون غـنچـه خندان آفـریـدند

مــرا چــون ابــرگــریان آفـریـدنـد

تــرا بهــر دل بـیچـــاره عــاشــق

چوسیل خـانه ویـران آ فــریــدنــد

بــرای مـجـلـس افـــروزی مــردم

مرا چــون شـمع تـابـان آفـریـدنـد

بقلبم عـشـق جـانـان جـــای دادنـد

مـرا زیـنـرو پــریـشـان آفـریـدنــد

سرو جانـم بـرای خـلـق شـدخـلـق

دلـم را بهــر جــانــان آفــریــدنـــد

بــرای بـلـبـــلان خـــار مــزاحــــم

گـلـستـان در گـلـستـان آفــریــدنـد

تـرا هـمـچـون شگـوفه در بهاران

طـــراوتـنـاک و خـنـدان آفـریـدنـد

"رفیفی" گرخزان باشدچه باکست

تـرا زیـــب بـهــاران آفــریــدنــــد

 

غزنی27/7/1358

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

تـرانـهٴ غـزنــی

 

دلـدار طـلـب میکنـی دلـداربـه غـزنیست

راحتگـهٴخــوبـان وفـادار به غـزنـیسـت

گلـزار بغـزنـی گـل بـیخـار بـغــزنـیـسـت

***

ای شـکـوه گـر ازدرد دل ورنـج نـهـانی

ای آنکه دل افـسـرده وبـیـمار وخـزانـی

دارو وطـبیـب دل بـیــمــار بـغــزنـیـسـت

***

ای بـیـخبـر ازمـیـوهٴبـیـرون زحـسـابـش

وی بـیـخبـر از لـذت قـیـمـاق وکـبــابـش

قیماق وکباب وهـمـه اثـمـار بـغـزنـیسـت

***

ای خستـه زتـیــغ ستــم یــار کـجــایــی؟

ای شـایــق دلـــدار وفـــادار کــجــایــی؟

غزنی تـوبیـا دلـبـرغـمخـواربـغـزنـیسـت

***

انـصــاف نبـاشـد گلـی رادیـده بـدر کـرد

ازغزنه«رفیقی» نتوان عـزم سفـر کـرد

چون یاری که خواهددلم آن یاربغزنیست

***

بد روزی هـمین خطه نشیمنـگهٴ مجـدود

این خاک بـود مـوطـن شـاهـنشه محمـود

راحتگـهٴ بـیـرونـی وبـلغــار بـغـزنـیسـت

از هرچه طلب میکنی بسیـاربغـزنـیـسـت

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

جفای باغبان

 

وای ازان دوری که درگلشن،شررافتاده بود

بـلـبـل از سـیـرو قـنـاری از سفـر افـتاده بود

یاد آن شـبهـای تـوفـانــی کـه گـلـهـای چـمـن

بـی حـضـور عـنـدلیبان سر به سر افتاده بود

 

یـاد داری کـز نهـــیـــب صــرصـــرتـنـد زمـان

مـرغـکـان بـیـنـوا را بــال وپــر افـتـاده بــود

آهوان زان شوروحشت میرمید ازدشت وکوه

بلبل وطاووس وقـمری از شجـر افـتــاده بـود

مـی پـریـد و مـیدویـد ومیـرمـیدازبیم جان(1)

مرغ ومور وماهی ازبس درخـطـر افتاده بود

بــاغ در دسـت کـثیـف اسـتــرو خــرس سیـاه

شاخ در دست ابـوالـنـفس الـبـقـر افــتـاده بـود

داد از د ست جفای باغـبـان یــا رب کـه بـاغ

اختیارش در کف هـر گـاو وخـر افـتــاده بـود

وای ازان دوری کـه اوراق گل ازجــورخـزان

چـون کتـاب کــودکـان زیـر وزبـر افتــاده بود

هــرکـــه رادیـــدم ( رفـیقــی ) در بهـار آرزو

نخـل سـرسـبـزش چـوبیـد ازباروبرافتاده بود

 

9/7/1364

- لف ونشرمرتب

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

عید عاشقان

 

چون عرقناک ازدبـستـان یارمن آید برون

بهر دیدارش هزاران مـردوزن آیـد بـرون

می پرد رنگ ازرخ گل گـربگلشن درشود

رنگ می گیرد گل آنـدم کزچمن آیـد برون

شام یلدامی شود چون صبح عـیدعاشقان

گـر دو ..نـش زچــاک پـیـرهــن آید برون

می بردانگشت خودراگلرخـان جای تـرنج

گرزخلوتکه به بزم مـرد و زن آیـد بـرون

د ر صدفگاه زمانه گـوهـر نـایـاب نـیسـت

بگذرد صد قرن تـا ویـس قـرن آیـد برون

میشود نقل هزاران بزم همچون شعر من

از دهان تنگ او گر یک سخـن آیـد برون

سفله گردربزم آید ترک بزم اولی تـرسـت

زاغ کـایـد بـلبـل از بــاغ وچمن آید برون

ای"رفیقی" می شودافسرده بزم عاشقان

گر بناز وعشوه  یار از انجمن آیـد بـرون

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

مخمس عزیزی بر غزل رفیقی

 

ببین که منظر زیبـای غـمـربـا اینجـاسـت

نگـرکـه مظهـر آیــات کبـریـا ایـنجـاسـت

بیـا کـه فـیضگـه وخـانـه خـدا ایـنجـاسـت

اگــرشفــا طـلبی از خــدا شفــا اینجـاسـت

خلاصه هــرچه طلب میکنی بیا اینجاست

مرومرو بـدگر جـا که مـدعـا ایـنجــاسـت

***

"اگــر تــو مــرد صـدیـقــی وعــاقـــل وعـامل "

"صفــا نـمــا ز کـــدورت حـــریـــم خــانـــه دل"

"بــدرد و داغ مـحـبـت بـســاز چــــون بـسمــل"

بـیــا ونــقــــد رضــــای خـــدا بـکـــن حــاصـــل

اگــر رضــا طـلـبــی مــاًمــن رضــا ایـنجــاســت

مــرومـرو بــدگــر جــا کــه مـدعــا ایـنجــاســت

***

"زصـدق بــر در ایـن خــانــه گـر کـشـی آهــی"

"نـبـیـنـی زحـمـت حـشـر وحـســاب راگــاهـــی"

"بلی نبـود ونـبـا شــد جــز ایــن دگــر راهـــی"

نـــگـاه مــرحـمــت ایـــزدی اگـــــر خــــواهـــــی

بیــا بیــا کـه تـمـا شـا گـه ء خـدا ایــنـجــاســـــت

مــرومـــرو بـدگـر جـــا کــه مـدعـــا اینجــاســت

***

اگـــر زدســـت غـــم روزگـــــار دلــــتــــنگـــــی

"ویـــا بـــدشـمـن زشـــت ومـکــار در جـنــگی"

"وگـــر تــــوپـــای فــرورفـتــــه دردل سنـــگی"

"وگـربـه هـرروش وکـــیـش وجــامــه ورنگی"

بیا که حــزن زدای تــــو بـیـنـــوا ایـــنجـــاســت

مــــرومــــرو بـدگــــر جـــا کــه مـدعا اینجاست

***

"اگــر مــطـــالـــبــه جـــلـــوه لـــقـــا داری"

"وگــر تــو سیـنه بــی کـیـنه وصفــا داری"

"بـه بــزم اهــل خــداگــر دمــی هــواداری"

بــبـــارگــاه خـــــداونــــد اگـــــر دعــا داری

بـیــابـیـا کـه پـذیــرشـگـه دعـا ایـنجــاســـت

مرومـرو بـدگـر جـا کـه مـدعــا ایـنجــاســت

***

اگرتوفضل وخردخـواهی ای (رفیقیـی) مــــا

"نمـا طـهـارت وبــاز انــدرون خــانــه بـیا"

"(عـزیـز) حـضـرت اوشـوبـسـردویـده بـیا"

"بـود کـه رحـمـت او خوانـدت بسـوی خدا"

چرا که بیت دو ابروی مصطـفـی اینجـاسـت

مـرومرو بـدگـر جـا کـه مـدعـا ایـنجـــاســت

 

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

مســدس

 

به تنگ آمد دلم ازغم ، برس یارب بفریـادم

کـز آ ب دیـده بـرآ بـم ، وزآ ه سینه بربـا دم

بجزتونیست کس یارب که یکدم بشنود دادم

درین عصرو زمان ایکاش از مادر نمیزادم

رهـایـی ده مـرا از غـم بـلطف بیکران خود

ز ظلم ظالـم جـاهـل ، بـدارم در امـان خـود

***

جهـان را بـایدا در عصر ما فتنه سرا گوییم

جهان وحشت وچور ودورنگی و ریا گوییم

جوان وپیر بازاری همه با یک صدا گویـیـم

کف دسـت دعـا افـراختـه، پیش خـدا گویـیم

کـه یـارب بگـذر از جـرم وگناه بیکران مــا

ترحم کـن الهـی بـرهـمـه  پـیــروجــوان مـا

***

ز هرکنج وکنار آید، بگوش آواز محزونان

ولی کس نشنود یک نغمه هم ازسازمحزونـان

تو بشنو کردگارا آه گردون تاز محـزونــان

که آگاهی زسوزوسازوروزورازمحـزونـان

در دیگر کجاباشد که ما عرض دعا گـوییم

بجــز از بــارگاه تـوکـه هــردم ربنـا گـوییم

***

جهان درزهره وناهید رفت ودرقمـراکنـون

ولی ای هموطن ما ازنفـاقیـم دربـدراکـنون

(رفیقی) بگذر از تـردامـنیی چشم تراکنون

ندارد اشک وآه ســـوزنـاک مـا اثـر اکنون

بود دستی زوحــدت بـردهیم با همدگرباری

نمی شاید دگربــاهم شویم اندر سـتیـز آری

 

احمد شاه رفیقی سنبله1364

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

اشکباری

 

هموطن درکشور خود سـوگـــواری رابـبـیـن

در عــزای بیـگنـاهــان اشکبــاری رابـبـیــن

صد بهاران گل بخـاک افتــاد از جـور خـزان

ســرنــوشـت گــنـگ آمـال بــهـاری رابـبـیـن

ازپـدر فــرزنــد وازمــادر جــدا شـدکـودکـش

درفـــراق هـمنــوایــان بیـــقـراری را بـبـیـن

گشـت نـامـوس وطـن بـربـاد ازدسـت خسـان

دعوی ناموس ونـنگ وغـمگساری رابـبـیـن

خون ناحق دروطن جاریسـت ازنیــرنـگ خـصم

هــرطـرف ازخـون مـردم لالــه زاری راببین

گــرنـدانــی مـلـت مـارا چــــه داده انــقــلاب

مرمی وگور وکـفـن بــا زخــم کــاری راببین

میکـنـد اظهــاربـامـن دوسـتی آنخواجه لیک

میزند راکت بـه فــرقـم،دوسـتـداری رابـبـیـن

آنکه جیبش خالی از نوت صدی بـد سـالـهـا

حــال درهـرجـیـب اونــوت هـزاری رابـبـیـن

بـی وقــاروآبـرو گـشـــتـیــم گـرنــا بـــاوری

رو بــه کـمـپ بـیـوه هـاوبـیـوقـاری رابـبـیـن

پــاسبـان مــا ا گـر بـینـد کـه بــاشـد بــاز در

مـی بــرد امـوال مـارا پهــره داری رابـیـیـن

بردهانـش روزه وچشمش به ناموس کـسان

مال مــردم میخورد ایـن روزه داری رابـبین

عـیـد آمـد بـی عـزاو سـوگ نـبـود خـانـه ای

در عـزای رفـتـه گـان این سوگواری راببین

عـیــدآمــد مـن جــدایــم ازحضــور دوستــان

در شـب ودر روز عـیـدم اشکــباری رابـبین

آب روی خلق بـربــاد اســــت درخــاک دگـر

آتـش طعـن رقـیــب وبـیـوقــاری را بـبــیـــن

ملک آتشـریـزومـا بـا پـا یـمـردی سـاکــنـش

از وطنخـواهـی بکشــور پـایـداری رابـبـیــن

نرخ روزافزون اشیاء شهریان راخسته کرد

بـی خبـر بـودن زنـرخ وشهــرداری رابـبیـن

میگریزد از گرانی خلـق ســوی مـلک غـیـر

نیمی هـم ازبـیــم راکــت بـیـقـراری رابـبـیـن

در دفــاتـراخـتـلاس ورشـوه خواری را نگر

در ادارات این هـمه بی بنـد و بـاری راببین

عـقدهٴکارت نگـردد وا بـه ( ِبیـن روی خدا)

زر پـرستـان رابـگـو روی هـــزاری رابـبین

قهــرمـان گـوینـد ایـنجــا قـاتـلان خــلـق را

بـر سـرصـدرش مـدا ل ا فـتـخــاری راببین

گرچه گـردیـده زبان آزاد،عـیـب کـس مکن

خـامشی بگـزیـن وضـع اضطراری را ببین

کــردگــارا رحـــم کــن بـــر مــلـت آواره ام

از یتیم وبیوه در هرگـوشـه زاری رابـبـیـن

هـاتـفـی مـیگـفـت درگـوش دل وجانـم شبی

ای مسـلمـان راه ورمـز رستـگـاری راببین

از نفاق وجنگ ومـاومـن حـذر بایـد نـمـود

زانپس ازما ای( رفیقی) کامگاری راببـین(1)

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

این شعردرمشاعره ء جریده نگاه اول شدوبه طبع رسید.(جاوید رفیقی)

 

مرثیه برای شیریندل شیرین غزنوی

درســـنگـدلــی اسـت فـلــک فـاقــد انـبــاز

فریـاد ازافـسـانـهٴ ایـن چرخ فـســونـسـاز

دردا کـه رود بلـبـل وقـمـری زچـمـن زود

بـس دیـربـپـایـــد زغــن و مــرغ بـدآ واز

افسوس که شیریندل شیرین زجهان رفت

از مرگ وی انـدوه( رفیقـی) بـشـد آغـاز

آوخ کـه زپیـش نـظـراسـتاد سخـن سـنـج

رفتسـت بـدان سـان که نیاید سوی ما باز

درچـاشـتگـهٴ سیـزده هــم سـنـبـلـه نـاگاه

بر طـایـرجـانش اجـل آویخت چـو شهبـاز

در سیـزده و هـفـتـاد ویک از دارفـنـا شد

عنقای روانش، سوی فردوس بـه پر واز

درصـفـجـهٴ تاریخ نشـد زنـدهٴجـاویـــد

جزآنکه ِزّیدمـدتی خوشـنـام وسـرفـراز

آن مـــرد ز جـمــعیـت مــا رفــت دریـغـــا

کـاوبـود به تـقــوی به مـیـان هـمه ممتاز

در خلق نکو شهــرت اوگشت جهـانگـیـر

درحسن عمل نـام خوشش بـود فــلکـتـاز

بــا عــزووقـــار آمـد وبـانـام نکــو رفــت

درخــاک نهـان گـشت بـه اکرام وبـه اعــزاز

خینا گـرگیتــی تـو بــزن صـورت موافــق

نـنـواز دگـرهـیـچ گـهـی نـغــمـهٴنـاســـا ز

یارب تو دگـــر غـــم مـده مـاراو زدلــهــا

بالطف وکرم ایـن غــم جانــکاه بـرون ســاز

ای آنکه بدست تو عنان همـه اشیــاسـت

وی آنکه تویی باخبــر وواقــف هــر راز

پر نور بکن گــورش وخـشنــود روانـش

آرامگــهٴ دا یـمــیش صــدر جـنـان ســاز

 

علاءا لدین کابل۱٦عقرب ۷۱ احمد شاه رفیقی

 

 

1-این شعربالای تربت شیرین غزنوی درسنگـی حــک گردیده است.

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

آموزگار

 

آنکه همچون شمع سوزد جمـع را روشـن کـنـد

کـیـسـت مـیـدانــی بـلــی انــدر جـهـان آموزگار

پرورد بـاخــون دل چــون اســت دربستان دهر

نـــونــهــالان وطــن رابــاغــبـــان آمـــوزگــار

ما به زیر سایهٴ لطفـش روانـیـم چـونکـه اسـت

در بـــیــابـــان زمــانــه ســایـبــان آمـــوزگـــار

رو مـتـاب ازدرس وتعلیم ایکه میخواهی جنان

مــی گــشــایــد بــر رخت درب جنان آموزگار

بر زمینت مـیــزنــد یـــاران بــد مـکـتـب بــرو

تـــارســانــد مــرتــرا در آســـمــان آمــوزگــار

کـی تــوان پـیـمـود ره در کــوره راه زنـــدکـی

تـا نـبـاشـد رهـگشــا ای نـو جــوان آمـــوزگـار

تا که حـرف دلـنشـیـنش را بـیــامــوزد بــه تــو

میخـورد خــون دل خــود هــرزمـان آمــوزگار

گر کنـد درمـان ظــاهــر داکــتــر بــاسـیـم وزر

مـیـکــنـد درمـان مـعـنی رایــگــان آمـــوزگــار

جر معلـم کـیـسـت کـو درمــان کـنـد آلام جـــان

اسـت در معـنـی طـبـیـب مهـربــان آمــوزگــار

گفـت حـیـدر طـفـل رابر وفق عصرش پرورید

مـیـدهـد تعـلـیـم بــر وفـــق زمــان آمـــوزگـــار

سرزنش هایش نشان دوستـی وهـمـدلـی ا ســت

ورنـه، بـاشـد از پـدرهــم مهــربــان آمــوزگـار

ای پسـر تـعـظـیـم او از وا لــدیــنـت بـیـش کـن

بـهـتـر اســت از والـدیـنـت در جهـان آمـوزگار

والــدیــن ار پــرورد بـا نـاز جـســم کـــودکــان

پــرورد انـدیـشـــه وقــلــب وروان آمــوزگـــار

گـر پـدر خــرج لـبــاس وآب و نـانـت مـیـدهــد

مـیـدهـد درس سـعــادت رایــگـان آمــوزگــــار

کــور رابـیـنا نـمــایــد مــرده راجــان مـیـدهـــد

اســت درمـعنـی مــسیحــای زمــان آمــوزگــار

میتـوان زیـن نـکــته در مـعـنی بـدانـی قــدر او

گــرچـه در ظاهــر بــود بــس ناتـوان آموزگار

باسـمنـد آسـمـان پــیمــا وگـــردون تـــاز عــلــم

می رود آنسو تــر ازهـفــت آسمـان آ مــوزگـار

خود سعادتمند نبود در جهــان هـر چـنــد اسـت

موجب خــوشبـخـتی هــر دو جهــان آمـــوزگار

در شبستــان زمــانــه مشعــل روشنـگـــرســت

گـر چــه نـی دارد شـبستان نی مکان آمـوزگـار

گــر چــه بـاشـد آبــروی مـمـلکـت امــا دریــغ

آب اگــر یـابــد رود دنــبــال نــان آمــــوزگــار

بی بضاعت تراز وکس نیست در روی زمـیـن

گــرچـه بــاشـد رهـبر هــر دو جهـان آمـوزگار

بی وجودش عـالـم هستی«رفیقی» مـرده اسـت

چون بود درجسم عالم همچو جان آموزگار(1)

 

کابل 1354

1- این نظم بخاطر متعلمان مکتب سروده شده .

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

آرزو

 

بردر ستــاده ام رخ پــاکـانــم آرزوســت

دیدارخوب حضـرت جـیـلانـم آرزوسـت

دیار آنکه منـزل او عـیــن مسجــد اسـت

آن رهـنمــاو عـابــد سبحــانــم آرزوسـت

دیـــدار کــامــلان غــم دل مـیـبـرد زیــاد

رخـسـار پـیـر کـامـل یـزدانـم آرزوســت

ایـن پـیــر مـیـدهــد دل مـخـلـوق راجــلا

روشنـگــر روان ودل وجـانـم آرزوسـت

ما نـا قـصان بـدامـن او چـنگ مـیـزنـیـم

آن واصـل ومـکـمـل یـزدانــم آرزوسـت

شـیخـا کــه بـا چـراغ بگـردی بـیـا ببـین

زیرا که گفته ای رخ انـسـانـم آرزوسـت

ظلمت سراسـت روی جهـان ایـخـدا مـدد

آن نور بخش روح ودل وجانم آرزوست

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

کسب قدرت

 

ایـکـه تیـغ ظلـم را بــر فـرق مـردم آخــتی

دست وپا وکله را در هـر طـرف انـداخـتی

بهر حاصل کـردن قـدرت به پستی ساخـتی

ساختی با کافران بـر لشکـر حـق تـا خـتـی

از بــرای کـسـب قـدرت دیـن ودنـیا بـاختی

***

کشتی وویران نمودی شهرکابـل رازجهـــل

سوختی این باغ را وکشتی بـلبـل رازجهـل

همچو خر پامال کردی سبزه وگل رازجهل

درسکوت ملک ماافکندی غـلغـل رازجهـل

چونکه برکابل نشینان مـرکـب خـود تاختی

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

هــلال احـمــر

 

بچــشــــم فــاضـــلان اهــل مـعـنـی

نـــدارد ریــزش خــون افــتخـــاری

ولی دراین عمل بس افتخــاراســت

که ســازی خشک چشـم اشکبـاری

***

بجــز احــمـــر هــلال کــشــور مــا

کـه دارد ایـن چنین نیک ابتکاری؟

که با درمانـده گـان یــاری رسـانـد

کــنــد تـیـمـــار ، درد بــیــقـــراری

***

بـجـز ایــن مــردمــان نیـک کردار

کی دیده این چـنیـن دلـسـوز یـاری

کـه در وقـت مصیـبـت مـیـشـتــابـد

بـه هــمــراه غــذا در هــر دیــاری

***

هلال احمر آن د ستی اسـت غـیبی

که ســازد پــاک اشک اشکــبـاری

بــه هــرجایــی کــه نـاگـه آفت آیـد

بگیـرد دســت صــدهــا داغــداری

***

تو هم ای همـوطـن گـر مـیتــوانـی

بـکـــن درمــــان درد بـیــقـــــراری

یکی را شــادمــان کـن بــا لبـاسـی

یــکــی را دور کــن از دل شـراری

***

کـسـی را نــان بــده ودیــگـران را

زلطــف خــویـش تــاج افـتـخــاری

به هنـگام ضــرورت ای مسلـمــان

بــکــن پــرسش ز احــوال نــزاری

***

اگـر خــواهــی خـدا دستـت بگـیـرد

بگیر از لـطـــف دسـت خـاکســاری

که کـرده نـقـش احمـد شـاه رفیقـی

به لـوح خــاطـرش نیکـو شعــاری

***

بـه نـزد فــاضــــلان اهــل معــنــی

نـــدارد ریــزش خــون افــتخــاری

ولی در این عمل بس افتخاراســت

که سازی خشک چشم اشـکبــاری

 

کلوله پشته۳۰/٦/۱۳۷٦

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 

 

توشیح

 

      توشیح نظمیست که هرگاه حـــروف اول مصــراع هــا را جمــع کنید نــام شخص یاجای یا چیزی ازآن پیدا می شود.          

      درینجـا چـنـد تـوشیـح استــاد رفیقی را مطالعه  فرمایید:

ســیــر بــاغ وگـل وگلــزار نـخــواهــم بـیتــو

هــمــدم ومــونـس ودلــدار نخـواهــم بـیـتــــو

هور روشنگر جانم بـروم گــر بــه بهـشـت ë

کــوثــر وجنــت و انـهــار نـخــواهـــم بـیـتــو

یک سخن دارم ومــردانــه کــنـــم اظهـــارش

بـــخــدا دردو جـهـــان یـــار نخــواهــم بـیتــو

لب فرو بنـــد ومینـد یـش طـبیبـــا بـه عـــلاج

کـــه دوای دل بـیمــار نــخــــواهــــم بــیــتـــو

آزمـون هــرکــه چــومنصـور کنـد در عشقــم

بـیـنـد آخــر کــه بـجــزدار نــخــواهــم بـیـتــو

جان چه شیرین بود وزنـده گـی هـم خـوشتـرازآن

زنـــدگــانـــیــی گــــرانـبــار نـخــواهــم بـیتـو

آفــتــاب فــلــک عــشــق ومــه ر وشــن مــن

روزرخــشــان وشـــب تـــار نــخــواهــم بـیتو

نــازنـیـنــا هــمــه خــوبــان خــریــدار مـنـنــد

لـیـک زان جمــع خــریــدار نخـــوا هــم بـیـتو

 

                             ده دانا قوس ٦۴ ۱۳



 

 برای یک سرشمار تقد یم شد

                                                  توشیح

 

آنکه سرها رفت در عشقش بباد

بین که اکنون سرشمـاری میکند

سر ســزاوار قـدوم یــار نـیسـت

عاشقانـش جـان نـثـاری مـیکـنـد

یک نگاهش بهر صید قـلـب مـا

کـار صـد بـاز شـکـاری میکـنـد

هر تبسم کـز لـبـش گـل میکــنـد

بـــاغ دل راآ بــیـــاری مـیـکــند

جان به غمزه میستـانـدچــشـم او

ابـــروانــش پهـره داری میکـنـد

ای رفیقـی نــاروش گــردد دلــم

لعـل خود را چون اناری میکـند

نـازنـینــی را بـنــازم کـاو بـنـاز

با «رفیقی» عرض یاری میکند



توشیح در مصراع های دوم

بـهــارراچــه خـیـالـیســـت بـاتـــوسنجیـدن

نظیف وپاک چوروی تونـوبهـاران نـیست

شمیم سـنبــل گـلشــن بــگـفـت درگــوشـت

ظریف وپاک چو زلف توآبشـاران نـیسـت

گــذشـــت دورزلــیخــا ولـیـلـی وشیــریـن

یگانه چون تو بخوبی وحسن خوبان نیست

اگرچه معــدن لعــل اســت دربــدخـشــانـم

فدای لعل توگردم که دربدخـشــان نـیســت

اگــرســرم بـبـری ازتــو مــن نمـیـرنـجــم

هـرآنکـه ازتـوبرنجد یقین که انسان نیست

تــوآمـدی وبــه ایــن مـرده زنــدگـی دادی

جما ل توچومسیح است وکمترازآن نیست

توآمـدی ونـمــودی خــزان مــن چـوبهــار

اگـرغـلـط نـکـنـم مـثل تـوبـه دوران نیست

رفــیـق وهـمسفـرزنـده گـیم خــواهــی شـد

نرنجی ازسفرم چونکه بی توام جان نیست

۱٩٩۷/۳/۱۷


                                    توشیح

 

ازفـروغ تــو جهـانـی روشـن اسـت

ازکمالــت آسمـانــی روشــن اســـت

سـیـرگـاه قـلــب تـاری حسن توسـت

حـسن توچون شمعدان روشن اسـت

یــارب آن گلــزار راجــوشـــی بــده

مـرغ دل راکــاستـانـی روشن اسـت

هــرکه بــرگیــرد یــد بـیضــای تــو

دست اوچون کهکشانی روشن است

 


توشیح

 

ایدوست نخواهـم دو جهـان را بـیتـو

سیرگل وبـاغ وبــوسـتــان را بـیـتـو

یـاری کسـی دانـد که نخواهد هرگز

همچـون مـنـی بیچــاره جنان رابیتو



ë - هور – آفتا ب--------

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  |
 طرح و دیزاین توسط محمد حنیف ( رفیقی )

 

مهر آشتی

 

الاای هموطن بــازآی درکـشـورودیـارخــویـش

بیـا بـرگــرد ســـوی مـیـهـن پـرافـتخـارخـویش

ایــا شـاهـیـن آزادی بـکــن پـروازوپــربـگـشـا

بــطـرف مــردم آزاده وهــمــت شـعــارخـویـش

دریـنوقتیـکـه مهـرآشـتـی وصلـح شــد تــابـان

کـمــربـربنـد مشتاقـانـه بهـرکـاروبــارخــویـش

فـــروزدآتـش جنــگ وجـدل دشـمـن میــان مـا

من وتو بی خبرازحیلـهٴخـصـم مـکـارخـویــش

بـبـیـنـد عـاقبـت دشمـن سـزای آتش افروزیش

بـیـفـتـد چـاهـکـن آخـرمـیـان چـاهسـارخـویـش

دگـرتـــرک دیــارومــردم بـیــگانــه کــن بــازآه

بـه نــزد خـلـق هـمـت آشـنـا وبــاوقــارخـویـش

دگر کــن تــرک تهــران وبـن وپیشــاورولـنـدن

بیــا درکابـل وغــزنیـن وپـامـیـرومـزارخـویـش

زن وفرزنـد ویـارانـت هــمـه درانـتظــارت تــو

بـیـا نــزد زن وفـــرزنـد شبهـا انـتظـارخـویـش

بود تا بامدادان مـادرت غـلـتـــان زجــوش تـب

بیا رحمی بکن بـرمـــادرشب زنـده دارخـویـش

پدر یعقـوب وارازدوری تـو بـاخـت نـورچـشــم

بیا چشم پدر روشن کـن از بــوی بهـارخویـش

بیا ایخواهردورازوطن غربت بس است اکـنون

بـیــا بــرگــرد نـزد دوسـتـان بـیـقــرارخــویـش

ایـا دهـقـان کـه رفتی ازوطن از جوراهـریمـــن

بیا دیگر بـسـوی بـاغ و راغ وکشتـزارخـویـش

کنون کاین جنگدیده میهـن ازمــاکـارمیخواهــد

بکن شاداب میهن رازفیض کشت وکارخویـش

ایـا دانشــورای مــاه ضیـا بخـشـا ی بـزم غـیر

بـیـا ازســربگیــرآن تــابـش پــاروپـرارخـویش

بود افــغـان غـیــرتـمـند آنـکــس کـو نـمـیـدانـد

برابرکاخ دیگـــررا بـیـک سنــگ دیـارخـویـش

مریزان آبرویت بی سبـب درســـرزمـیـن غـیـر

بـیـا دیـگـــرمــکـاه ازقـیـمـت در وقـارخـویـش

(رفیقی) ازخــدا خـواهد که روزی دروطن آیی

عزیزان راکنـی شــاد ازقدوم چون بهارخویش

 

                   کابل علاء الدین 21جدی 1365

   



شیر شرزه

 

نگردد اهل وطن هیچگـه غـلام کسـی

نگشته هیچگهی شیرشرزه رام کسـی

عـدو گـریـز ودهـانـت بـبـنـد کـافـغـان

به نوک برچه کنندپاره پاره کام کسی

فریب دوست نماهانمیخورند این قـوم

که خصم ویارشناسـند از خرام کـسی

به شرط بنده گی دروقـت نـزع افغانی

نـنـوشـد آب حیـات وبـقـا زجـام کـسی

بجـــز سـتـاره اقـبــال غـیـرت افـغــان

به آسمـان حمیـت رسیـده نام کـسی ؟

بـدارحـرمـت افـغـان وکن تواضع کاو

نمـیکـنــد بــزر وزوراحــتـرام کــسی

فگن بجای دگربرف خـود کـه این مـردم

بـبام خویش نمـانـنـد بـرف بـام کسـی

عطـای خویش بگیرو برو حلالت بـاد

کـه احـتیـاج نــداریـم بــا حـرام کـسی

بـبـر زمـام امـورت بـه پـیـشـرو تـنها

نـیـاز نیست( رفیقی) به ازدحام کسی




 

آثار احمد شاه رفيقي

 

الف : آثـار مـنـظوم

ب:    آثـار مـنـثـور

 

الف: آثار منظوم؛ آثار منظوم استاد احمد شاه رفيقي شامل كتاب هاي ذيل است:

 

1- نيستان   عشق:

 

اين اثر ( چنانچه از نام آن پيداست ) شامل صد شعر تراژيدي و غم انگيز است. كتاب نيستان عشق بعدازدوشعرمیهنی با اين بيت ها آغاز ميگردد:

 

ايــن كــتاب آيـيـنه انـديشـه جــان من است

اين اثر تصويري از فكر پريشان من اسـت

 

 

خـاطـرات زنـدگي را نـقش دوران كـرده ام

اين اثر ياد آور شبهاي هجــران مـن اسـت
نظ
ـم هـايــم مـظهر انديشه هاي مردم است

شعــر مــن آيـيـنه احـوال دوران مـن است
گرسخندان گشته ام ازفيض جانان گشته ام

نـــام محبوبم از آن سربيت ديوان من است

تعدادي ازين اشعار در رثا مادر و بعضي از دوستانش سروده شده است.

و يكعده ديگر در موضوعات ديگر؛ در مرگ مادرچنین سروده است:

 

 

اينجا ميان خاك نهـان مــادر مـــن اســــت

در ايــــن مزار شعر نشان مادر من اســت
آنكس ك
ـه مـي نمـود ز درد جگـــر گــــداز

از شـــام تــــا بـبام فــغان مادر من اســت
اي زايري كه مي نشناسي ك
ـه كيـست اين

الحمد را زصــدق بخــوان مـادر من اسـت
آنكس كه با جه
ــان جهــان آرزوي خويش

شـد در بهار عمــر خـزان مـادر مـن است

 

 

آن بــاغبان كه وقــت ثمــر پخـتگــي بــاغ

پدرود گفت دور جهان مادر من است. . .

اي زايــران و راهــروان طــريــق دهـــــر

گر زن بود ولي به جهان مادر من اســت

احمد شاه رفيقي احوال عصر و زمان را در اكثر اشعارش بازتاب ميدهد:

 

نــمـيگـــردد ز رعـب ظـالــمـان آواز كـــس بـيــرون

ولــي پنهـان كـنـند آه از دل هــمـراه نـفـس بـيــرون

خـمـوشــي پـيشـه كــن شــايــد تـرا آزاد گــردانــنـــد

كه ميگردد بزودي مرغ خـامــوش از قـفـس بـيرون
س
ــــزاوار كـــشــيـــدن بـــاشــــد از مـيهـن دلازاران

كه هر كس از وثاقش مـيـكند خـيـل مـگـس بــيـرون
كنون ناخوانده مهمان راكنيم بيــرون كه خصـم مـاســت

نكرده گـرچـه مهمـان را ز منـزل هيچكـــس بـيـرون
ب
ـزور تــيــغ دشمــن را كــشيـم از خــاك پــاك خــود

كه دريــا افـگـنـداز نـزد خـود مـردار وخـس بـيـرون
ب
ـــه جـاپـرداز بـهــر ديــگــــران دارد حـكـايــت هــا

نواهـايــي كه مـيگـردد سحــر گاه از جـرس بـيـرون
بج
ـز فــرمـانـرواي ظـالــم و خـــونخـــوار افـغـانــان

نكرده عارضــان را هـيـچـيك فــريـــاد رس بـيـــرون

بــه ظلمـسـتان ظـاهـــر مــدتــي شــد انـدرون داوود

نديدي خشم خـلقش كــرد زآنـجـا بـي نـفـس بـيـرون
اگ
ـر خواهي ( رفـيقـي) عـافـيـت از شـاعري پـرهيز

كه مرغ خوشنوا هر گز نگــردد از قــفــس بـيـرون

 

2 نخلستان:

اين اثر محتوي شعر هاي عاشقانه و عارفانه ميباشد و گاهي اشعار حماسي و اجتماعي و انتقادي در اين اثربچشم ميخورد. از همين مجموعه منظوم شعري را بر مي گزينم:

 

نگردد اهل وطـن هيچــگـه غـلام كسـي

نگشته هيچگهي شير شـرزه رام كـسي
عدو گريز و دهانت بب
ــند كـــا فـغـانــان

به نوك برچه كنند پــاره پـاره كام كسي
ب
ــجــز ســتاره اقـبـــال غـيـرت افـــغـان

بـه آسـمان حميـت رسيـده نــام كـــسي؟

بـدار حـرمت افـغـان و كـن تواضع كــاو

نـمـيكـند بــه زر و زور احتـرام كـسـي

فگن بجاي دگر برف خود كه اين مـردم

به بـام خـويش نمـانند بـرف بــام كـسـي

فـريـب دوست نما ها نميخورند اين قوم

كـه خصـم ويـار شـناسند از خرام كسي
به ش
ـرط بـنـدگي در وقــت نزع افغــاني

ننـوشــد آب حيــات و بـقـاز جـام كـسي
عط
ـاي خـويش بگير و بـرو حلالت بـاد

كــه احتيـاج نــداريــــم بــا حــرام كـسي

بـبـر زمــام امـورت بـه پـيشــرو تـنــهـا

پـيـاز نـيسـت رفـيـقـي بـه ازدحـام كسي

استادرفیقی همین شعررادرکتاب نیستان عشق چاپ کرده است .

3- گلشن مسرت :

در اين اثر منظوم تعداد دو صد پارچه اشعار غنايي، سرور انگيز و مسرت افزا وجود دارد.

اين اثر با تقريظ منظوم چند تن از سخنوران معاصر مانند شيرين غزنوي، فدا محمد فدايي نورالحق صبا، انجنير صاحب شاه شفيق ، گل ا حمد عابر، بسم الله نزهت و تقريظ منثور پوهاند داكتر جاويد استاد دانشكده ادبيات پوهنتون كابل آغاز ميگردد. خود رفيقي در ورق اول" گلشن مسرت " نگاشته است.

اين مجموعه يك گنج زصد گنج رفيقيست

اين مظهــر افــكار سخـن سنج رفـيقيسـت

 

در آغاز اين كتاب انجنير شفيق زندگينامه مبسوطي از استاد رفيقي را نگاشته كه درين اثر از آن استفاده نموده ام.

شيرين غزنوي با غزل گونه خود چنين نوشته است :

اين گلشن مسرت و گلزار فرحت است

اين پرتـو تجلي و انــوار حكمـت است

اشعار فيضبــار رفيقيســت ايــن كـتاب

كزلابلاي هـرورق اظهــارعظمت است

 

تقريظ منظوم انجنير شفيق شاعر معاصر با اين ابيات آغاز ميگردد:

 

گنجـيـنه مـعـنــي در اشعـــار رفـيقيســت

هنگامـه فگن نظـــم گهـر بـار رفيقيسـت

زنــگار غــــم از دل بــزدایــد سخــن او

زيـنرو هـمه عـالــم پي ديدار رفـيقيسـت

تشبيه و مجاز و همگـي صنعـت رنگين

با وجه حسن درهمه آثار رفيقيست. . .

                                                           

تعداد ابيات شيرين غزنوي يازده بيت و تعداد ابيات انجنير شفيق ده بيت است كه بگونه مشت نمونه خروار تقديم گرديد.

 

4- ارمغان محصل یا ره آورد محصل :

 

شامل غزل ها ، مثنوي ها، مقطعات و ابيات دوره ء  تحصيل رفيقي ميباشد.

تعداد از اين اشعار بسيار پخته مي باشد و تعدادي هم از پختگي و قوام چنداني بر خوردار نيست. همه اين اشعار مختلف را در عنفوان جواني بين سنين 20 –24 سالگي سروده است.

اين اثر داراي (160) صفحه میباشد كه همه محتوي اشعار مختلف است، در اينجا به اين شعر دوره تحصيل وي كه مصراعي از ملك الشعرا بهار را تضمين كرده، توجه فرماييد:

 

دي بگلـشن ديـدم آن نــازك اداي خويـش را

خواستم با چشم گويم مــدعــاي خـويــش را

مـژه هـا بـرهـم زدم گـفـتا رفـيقــي هـوشـدار

كـن بـه انـداز گـليم خـويش پـاي خـويـش را

گفتمش از چه بدانستي كـه مـنظـورم تـويـي

گشت خندان و به هم زد دستهاي خويش را

زانپس ازخورشيد ابرتيره رابرداشت، گـفـت

" ميشناسد هركه باشد مبتلاي خـويش را "

 

5- تصنيف ها وسرود ها:

 

در اين اثر منظوم تصنيف ها و سرود ها و غزلواره ها و شعر هاي مختلف جهت آواز خوانان و رامشگران گرد آمده است.

تعداد زيادي اين اشعار توسط كمپوزيتوران مختلف كشور كمپوز گرديده و توسط آواز خوانان مشهور كشور خوانده شده است. اشعاروي كه در آرشيف راديو موجود ميباشد جهت آساني كار محققان نمبر فيته آرشيف راديورا نوشته است.

از اشعار استاد رفيقي چنانکه قبلآ گفته شد بسياري از آواز خوانان سابقه دار و تازه كار استفاده كرده اند از آنجمله ميتوان از ( عزيز غزنوي ، فرزانه، نيريز، شادكام، فيض كاريزي، محمود سخي و بهار، جواد غازي يار،رحیم یوسفزی، ژينوس، شمس الدين مسرور، نور آغا، بشير الفت، محمد عثمان حيران، رفيق سخا ، رسول زمري و ديگران ياد آوري نمود.

درينجا تضيف زيباي را بطور نمونه مي آوريم كه توسط انسامبل اردو و شاگردان كودكستان خوانده شده و بار ها از راه راديو و تلويزيون به نشر رسيده است:

 

مــاكـينه نـمــي جــوييـم مامهر ووفا خواهيم

مانا جيي انسانيــم مــا مهــر ووفـا خواهـيـم

***

از كـينـه نمـيگـردد، جــز فـتنـه و شــر پـيـدا

از تفرقه ميگــردد، صـد گــونـه ضــرر پـيـدا

ماصلح وصفا خواهيم،ما جنگ نمي خواهيم

ازبهــر دل انـسان، مـاسنــگ نمي خـواهــيم

***

از جنـــگ نـميگــردد جـزريـزش خون ظاهر

از يك چمنش گردد، صد خــار جـنون ظـاهـر

مـاكـينه نـمــي جـويـيـم، مـامهـر وفـاخواهيم

مـانـاجـيي انسانيم مـاصـلح و صفـاخـواهـيم

***

خـوشبخـتي هـر انـسان درصـلح وصفا باشد

وير انـگـري وبـيـداد، درجـنگ و دغا بـاشـد

ماصلح و صفا خواهيم،مـاجنگ نمي خواهيم

ازبهـردل انـسـان مــا سنــگ نمــي خـواهيم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6- فروع عشق :

 

ايــن اثر شــامل برگزيده ترين قصايد، غزليات، ربـاعـيات  چارپاره ها و . . . .ميباشد كه چاپ گردیده و در دسترس ادب دوستان قرار گرفته است.

ازکتاب فروغ عشق زیرعنوان محفل قرآن :

بيا در بزم ما چون محفل صدق وصفــااينجاســت
فروغ عشق اينجا، پ
ــرتـو مهر و  وفا اينجاســت
مرو اي ب
ــي خـبــر جــاي دگــر آجــانـب ايــن در
كه بزم دوستداران خ
ـدا و مصـطفــي ايـنجــاسـت

دلــت زانـدوه ايــن دنـيــا بـود گـر اضطـراب آبـاد

بيا اي دل پر از زنـگار غم چو غمزدا اينجـاســت
الا اي دردمند م
ـعنــوي جــويـــاي درمـــان شـــو
چه هر سو ميروي بيجا دوا اينجا، شفا اينجاس
ـت

دواي دردمــنـــدان چــــــاره انــــدوه غــمـبـــاران

بـود ذكــر الهــي، هــر نـفـس يــاد خدا اينجـاسـت
نمي بينم به ديگر ج
ــا بجــز روي و ريـــا كــاري
مرو جاي دگر ه
ـرگز كه بـزم بي ريـا اينجــاســت
رف
ــيـقــان مــوافــق كـيميــا بــاشـنـد در عــالـــــم
چ
ــرا بيهـوده هـر جــا ميروي آن كيميا اينجاسـت
رضاي ي
ــار اگــر جـويــي بـيــا در محـفــل قــرآن
رضا اينج
ـا، وفـا اينجا، صفا اينجا، خدا اينجاست
نواي ع
ـرش پـيمــاي فـقيــران را اگــر خــواهــي
ن
ـواي عـرش پـيـمـاي فـقـيـر و بـيـنـوا ايـنجـاست
اگر داري دعايي، ع
ـرضي، وعذري به پيش حـق
اجابتگاه عذر و زاري و ع
ـرض دعــا اينجـاسـت
(رفيقي)هرزه تازي چ
ـون كـني؟چشـم دلت بــگشا
حق اينجا، مطلق اينجا، جلوه نور صفا اينج
ـاسـت

 

 

 

 

خانه خدا

 

ببين كه منظر زيبـاي غـمـربــا اينجــاســت

نگــر كــه مظهـر آيـات كبـريــا اينجــاسـت

بيا كه فيضگــه و خـانــه خـدا اينجــاســـت

سـرادقـي كـه اجـابت شـود دعــا اينجاسـت

نيـاز و راز گــه ذات كبـــريــا ايـنـجـاســـت
اگ
ــر شفـــا طلبـي از خـدا شفــا اينجــاسـت
خلاصه هر چه طل
ـب ميكنـي بيــا اينجاست
م
ـرو مـرو بــه دگــر جا كه مدعا اينجاست
بي
ـــا و نــقــد رضـــاي خــدا بـكـن حـاصـل
اگ
ـر رضــا طـلـبي مـامـن رضـا اينجــاسـت
ن
ـــگاه مــرحــمـت ايــزدي اگــر خــواهــي
ب
ـيـا بيــا كــه تـمـاشــا گـه خـدا ايـنجـاسـت
ص
ـبـا بگـوي بــه پــوينـده گـان خوشبختي
سع
ـادت دو ســراهــم بـيـا بـيـا ايـنجــاسـت


اگ
ـــر زدســـت غـــم روز گــار دلــتـــنگـي
ب
ـيـا كــه حــزن زداي تــو بينـوا اينجـاست
ب
ــبـــار گــــاه خـــداونــد اگــــر دعــا داري

بــیــابیـاکــه پــذیـرشگـه ء دعـا اینجـاسـت
اگرتوفضل
وخـردخــواهي اي (رفيقيی) مـا

بيا كه مــرجع فضل و خرد فـزا ايـنجـاسـت

 

شهر غزني 1/8/1356

 

کتاب فروغ عشق درسال 1385 باتیراژسـه هــزارنسخــه طبع گردیدودرمدت کم همه نسخه ها ی آن به فروش رسید.

 

7- مراسلات منظوم رفيقي :

اين اثر شامل ده ها پارچه شعر و نظم ( قصيده، غزل، قطعه، مثنوي و غيره ) ميباشد كه در وصف دوستان خود سروده و به مناسبت هاي مختلف  به آنان فرستاده و بعداً جواب آن هم بگونه منظوم از سوي سخنسرايان معاصر كه دوستان شاعر بوده فرستاده شده است.

در اين اثر احمد شاه رفيقي بيشتر با شيرين غزنوي شاعر معاصر، فدا محمد فدايي، فقير احمد عزيزي مكاتبه و مراسله داشته و كمتر با ديگر سخنوران.

چون اين اثر داراي دو صد صفحه نامه هاي منظوم رفيقي و دوستانش ميباشد ذكر همه اشعار باعث تطويل ميگردد اينك به چند بيت اين اشعار در وصف شريف صديقي اكتفا مي كنيم:

اي يار صديقم كه ترا نــام شـريـف اسـت

مهــر تــو در آميخـتـه بـا آب و گـل مـــن

جزدوست به هركس نتوان رازنهان گفت

اي دوسـت تــويــي محــرم اسرار دل من

پــروانـه رخـــســار ضيـامنـد تــو گـــردد

هــر كـس كــه نـشينـد دمـي درانجمـن تو

مشتاق سخن بزم توچون من بـودافـزون

زنــگـار غـــم از دل بــزدايــد سخــن تــو

مـن يــار فــزون دارم ودر چشــم دل مـن

آنــان چــو انــگشتــر سيـم و تـو نـگينـي

در بــوتــهء افــلاس و نيــازم شـده ظاهر

كانان مـسنـد و تــوچــو بـشقــاب زرينــي

فقير احمد عزيزي چندين شعر در توصيف رفيقي سروده است كه به چند بيت از يك قصيده وي بسنده ميكنم:

 

استــاد ادبــگاه و هـنر هـاسـت رفـيقــي

دانشور با فضل و تـــوانـاســت رفـيقـي

داناتـر از آن است كه ديـدنـد و شنيدنــد

در نـبض زمان، جان مسيحاست رفيقي
در كش
ـور پهـنـاي گهــر خيــز ثـقـافـــت

سرتاج سخن، مير غـزلهـاسـت رفـيـقي
در شعر و غزل دست توان
ـاسـت مراورا

در شهر سخن نـيـز تـوانـاسـت رفـيـقـي
در مهر و وف
ـا هـيچكسي نيست نظيرش

در صدق و صفايكه و يـكـتاسـت رفيقـي
در پختگ
ــي حـوصلــه و تـجـربـه و حلـم

عالم همه يك قطره ودرياست رفيقي. . .

 

 

 

 

 

 

 

ب- آثار منثور احمد شاه رفيقي

1- تصوف خراساني:  اين كتاب كه در واقع رساله ماستري احمد شاه رفيقي ميباشد و در سال 1369 – از آن در پوهنتون كابل دفاع نموده وبه تٲسي از همين اثر ماستر شناخته شده است.

در اين اثر تحقيقي سعي شده در باره، وجه تسميه تصوف، تعريف تصوف، منشا تصوف، تصوف از ديدگاه عارفان و بويژه در باره تصوف خراساني معلومات مفيد ارائه شود.این کتاب توسط انتشارات حمیددرخزان 1386 خورشیدی به طبع رسیده است.

 

2- تصوف از ابتدا تا سده پنجم:

 

ودر اين اثر در باره تصوف و تاريخچه تصوف تا سده پنجم معلومات مفصل ارائه شده و سير تصوف را از صدر اسلام تا اواخرسدهء چهارم و آغاز سده پنجم بررسي نموده است و مشايخ اين سده هاراهم معرفي نموده است.

 

 

 

3- تصوف از سده پنجم تا سده هشتم:

اين اثر در بر گيرنده سير صعودي و نزولي تصوف درين سده ها ميباشد. علاوتاً مشايخ اين سده ها نيز بطور روشن معرفي گرديده اند.

 

4- مقالات:

 

تعداد زياد مقالات رفيقي در مجلات و مجموعه مقالات پوهنتون تعليم و تربيه به نشر رسيده است كه بحث در باره همه آنها باعث تطويل ميگردد.

بايد ياد آور شد كه در كلكسيون هاي روز نامه سنايي بين سالهاي 1349 – 1361 هـ ش صدها، مقاله، داستان، راپورتاژ، معماي جدولي و پارچه هاي ادبي و اشعار استاد رفيقي به طبع رسيده است. هكذا صد ها پارچه شعروي درمجله هاي كابل و از طريق راديو افغانستان به نشر رسيده است.

 

|+| نوشته شده توسط پوهندوی استاداحمدشاه "رفیقی" در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387  |
 

 در وصف مجاهدین قبل ازپیروزی جهاد

 

نبرد کـــرد مجــاهـد چــوشیــر در کـشـور

نه از سکات هراسیدنــزهـلـیکــوپـتـر(1)

گهــی بـه نیـروی ایمـان بــزدشبیخون ها

زلشکـــرمتجــاوز،بــریـــد صــدهـــا ســر

گهی گرفت ره تانـگ وتــوپ روســان را

هزار تانگ به یک حملـه کــرد خـاکـستـر

نوشت افسرروسی به(گربه چف) مکتوب

که قوم یــاغــی افــغــان نخیــزدازسنـگـر

بـد سـت خــالـی حملــه کـنـنـدوبــر بــایند

تفنگ وموتر ومـرمـی و چیـزهــای دگــر 

زعزم خویش نمیگـرددایــن سلـحشـوران

اگرچــه درره عــزم مـتـیـن بـبــازنـد سـر

مطیـع کـردن این قوم مشکلست ومحـا ل

بـــه ده نفـــرکــه بـجـنگنـد بایکی لشکــر

ز دسـت وپــای همه فرقه میرود حرکـــت

زمـــانـیـکـــه شـنــویـــم نعـــرهٴالله اکبــر

عــلاج وچــــارهٴ الله واکبـــرش بنـــمـای

ویا زفکر تجاوز بخـــاک شـــان بـــگــذر

نشست بــا وزرا(گربه چف)به مجلس خاص

بخواند شرح شجـــاعـــات قــوم رزم آور

سپس بگفت که سلطان سابق احمق بـود

که حمله کرد وتجاوز به سرزمیـن خطــر

شکست خورده درین خاک سلحشور مغل

به جـان رسیـده سکندر زدست این کشور

ز جنگ ملـت پیــکار جو گریخت انگلیس

ببــاخـت لشکــر چنگیـز هــم هزاران سر

به قوم افغان تا خــویش مــا شونـدازجان

بداده ایـــم بـــه هــرســال تـا دوصد دختر

به ملک افغان هر قـدر نیکــویــی کردیــم

بدادنخــل امیـــد مـــن وشمــا چــه ثمـــر؟

همان بهســت کـــه مـاپاکشیم ازین کشور

زمــام مــلــک دهیـــم بـا(نجیـب گو)دیگر

هزار فخر به پیکار تــان جـهـــاد گــران!

که بهردین بگذشتیــدونـنـگ ونـام از سر

زجنگهـــای شمـــاازقشــون ســرخ پـلـیـد

کرورتـــانــگ تـبــه گشــت ونـیمهٴ لشکر

حدود بیست هزارش بشـد زپـــا محـــروم

هزار های دگر شد بدون دســت وبصــــر

ز هول جنگ شماروس آنچنــان بگریخت

کـــه در خیــــال تجـــاوز نــمیشود دیکــر

اگر چه نیم جهان رابه یک نــفس بلـعیــد

توان بلـع وطـــن را نــداشـــت ایــن اژدر

نه زور مـا شــده تنهـــابرای روس عیان

زجنگ مــا شــده نــادم هـــزار اسکـنــدر

 

1/12/1373لوگر

در بارهٴ مجاهدین بعد از پیروزی جهاد وجنگهای کابل درا ثر بعدی بنام نیستان قصیده ای به نشر میرسد.


انـدیـشـهء جـان

 

ا یــن کـتـاب آیـیـنـه انــدیـــشـه جـــان مـن اســت

ا یــن اثــرتصــویـــری ازفـکـرپـریشـان مـن است

خاطـرات زنـــده گـی را نـقـــش دوران کــــرده ام

ا ین اثــر یـــاد آور شـبـهـای هـجـران مــن اسـت

مــیـکـنــد تــــفــسـیــر مـحــرومـیـت اهـــل وطــن

ا ین اثر تنهــا نــه شــرح سوزوحرمان من اسـت

نظـم هـایـم مـظهـر انــدیشــه هـــای مـردم اســـت

شـعــر مـــن آیــیـنـه احـــوا ل دوران مـن اســــت

شعــرمـــن روشـنـگـــــرافــــکـارخـلـق تیــره رای

ملک روشــن گــشتهء طـبـع فــروزان م